งพวกมันไร้เทียมทาน” กู้จื่อเฟิงพูดอย่างฉะฉานหูจวิ้นถอนหายใจ “นั่นก็จริง ปฐมราชินีเยี่ยนท่านนี้สงบและสง่างาม มองโลกและปัญหาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง หากเฟรย์ดีเท่าส่วนหนึ่งของนาง ข้าเองก็คงไม่ต้องทำถึงเพียงนี้…”กู้จื่อเฟิงยิ้มไม่ได้พูดอะไร แต่กลอกตาในใจ ปฐมราชินีเยี่ยนคือปฐมราชินีเยี่ยนที่ไม่เหมือนผู้ใด ไม่มีผู้ใดเป็นนางได้ และไม่มีผู้ใดเลียนแบบนางได้
หูจวิ้นกลับกำลังคิดว่า “หากนางยอมจำนน เจ้าคิดว่าข้าสามารถแต่งตั้งนางเป็นจักรพรรดินีได้หรือไม่”กู้จื่อเฟิง “…”เขาค่อยๆ หุบยิ้มมองไปที่หูจวิ้นหูจวิ้นขมวดคิ้วถามทันทีว่า “ทำไมหรือ จื่อเฟิงเจ้าหวั่นไหวกับนางจริงๆ หรือ”“ฝ่าบาท สตรีเช่นนางมิอาจพิชิตได้ง่ายๆ หากท่านต้องการแต่งตั้งนางเป็นจักรพรรดินี ย่อมไม่ได้ผล ท่านจะถูกนางกลืนกินกลับสุดท้ายต้องสูญเสียทั้งสองฝ่าย” กู้จื่อเฟิงแนะนำอย่างจริงใจหูจวิ้นกลับไม่คิดเช่นนั้น “นางชอบหรงมิใช่หรือ ผู้หญิงน่ะ ไม่ว่าจะเป็นเทพผู้สร้างหรือเทพอะไร จิตใจก็อ่อนไหว สามารถเลี้ยงให้เชื่องได้”“ฮึ” กู้จื่อเฟิงวางถ้วยชาลง “หากฝ่าบาทเห็นปฐมราชินีเป็นสตรีเช่นนี้ การต่อสู้ครั้งนี้ จื่อเฟิงตัดสินใจถอนตัว เพราะว่าท่านต้องแพ้แน่นอน”“แหม อย่าจริงจังเช่นนี้สิ ข้าก็แค่พูดเล่น” หูจวิ้นตบบ่ากู้จื่อเฟิงเบาๆ แต่ในใจกลับมีความคิดอยากจะพิชิตปฐมราชินีเยี่ยนจริงๆ
กู้จื่อเฟิงรู้จักหูจวิ้นดี เขาจึงโน้มน้าวว่า “ท่านเห็นว่าปฐมราชินีปฏิบัติดีต
