ป่าตะลึง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงประกาย แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ในบัดนี้… เยี่ยนอวี๋ที่ปรากฏข้าง
หลังต้าซือมิ่งผมสีทองเงียบๆ กระบี่ไท่ชางในมือของนางก็พาดข้างหน้าคอเรียวงดงามนั่นแล้ว “เอาล่ะ เจ้าคือใคร”“ไม่ใช่พ่อ จริงๆ หรือ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ส่งเสียงเล็กเสียงน้อย เขาก็มองท่านแม่ของเขาอย่างหดหู่ จากนั้นก็มองด้านหลังศีรษะของท่านพ่อตัวปลอมเยี่ยนอวี๋ถาม “แม่เคยบอกเจ้าว่าอะไร”“ไม่ รู้สึก คือพ่อปลอม” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบเสร็จก็พิงอกท่านแม่ราวกับหมดเรี่ยวแรง “พ่อจริง ทำไมยังไม่มา เป่า เหนื่อยใจ…”พูดจบ เด็กน้อยยังถอนหายใจทีหนึ่งพรืด เยี่ยนอวี๋ที่แต่เดิมกำลังจริงจังก็อดขบขันกับเด็กน้อยที่พูดจาก่อกวนไม่ได้ทว่าหัวเราะก็ในส่วนของหัวเราะ กระบี่ของปฐมราชินีเยี่ยนที่พาดไว้ข้างหน้าต้าซือมิ่งตัวปลอมกลับนิ่งมาก อีกทั้งตราบใดที่เขากล้าขยับ จุดจบคือศีรษะหลุดออกจากบ่าอย่างไม่ต้องสงสัย แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ ต้าซือมิ่งตัวปลอมยังคงไม่ตระหนก เขายังแตะกระบี่ไท่ชางด้วยนิ้วชี้ “เจ้านี่นะ เปลี่ยนสีหน้าเร็วกว่าพลิกหนังสือเสียอีก”ฉึก กระบี่ไท่ชางที่กรีดนิ้วของตัวปลอมทันทีจนเกือบจะทำนิ้วของเขาขาด
ตัวปลอมรีบหดมือกลับมา กล่าวด้วยน ้าเสียงจริงจังว่า “ก็ได้ ในเมื่อหลอกเจ้าไม่ได้…”ตัวปลอมที่พูดถึงตรงนี้ก็เว้นจังหวะครู่หนึ่ง ร่างกายของเขาเปลี่ยนไปในทันที เขากลายร่างกลับไปเป็นชายหนุ่มสง่างามที่มีตาสีฟ้าผมสีทองคนหนึ่ง เพีย
