่ได้ แต่เหตุใดข้าจึงหาเจ้าไม่เจอ”“ไม่ๆๆ…”“ไม่ถูก”“เป็นไปได้อย่างไร”“หรือว่าเจ้ารู้ว่าข้าไม่ใช่นางแล้ว”“…”มิคาเอลที่พูดเพ้อเจ้อไม่หยุดไม่อาจสงบสติอารมณ์ลงได้เลยเพราะว่าการคาดเดาทั้งหมดของนางถูกล้มล้าง นางพบว่าไม่มีข้อใดถูกต้อง ดังนั้นนางจึงไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับต้าซือมิ่ง และตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
เหตุการณ์เช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้มิคาเอลที่เตรียมตัวอย่างดีและทำทุกวิถีทางรู้สึกพังทลาย ทั้งๆ ที่นางกำลังจะได้ครอบครอง ใกล้จะได้ครอบครองอยู่แล้วแท้ๆ ความรู้สึกเช่นนี้… ก็เหมือนกับแผ่นดินที่แห้งแตกระแหงเห็นเมฆครึ้มดำทะมึนบนท้องฟ้า รอคอยการหล่อเลี้ยงจากฝนที่กำลังจะเทกระหน ่าลงมาอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายเมฆดำกลับหายวับเหลือเพียงท้องฟ้าที่สดใสพังไม่เป็นท่าจริงๆ…มิคาเอลจึงมิอาจตั้งสติได้เป็นเวลานาน ทว่านางยังคงสัมผัสกลิ่นอายของต้าซือมิ่งอย่างตั้งใจและถี่ถ้วน แต่นางกลับไม่พบว่าภาพเงาอสูรที่เลือนรางในแหล่งศักดิ์สิทธิ์เหมือนกับจะชัดเจนขึ้นเล็กน้อย“หรง หรง…”มิคาเอลใกล้จะประสาทเสียไปแล้ว เหมือนกับกำลังเดินตามรอยของเอเลน่า สภาพของนางผิดแปลกไป ไร้ซึ่งความอ่อนโยนและการยับยั้งชั่งใจที่เคยมีอย่างสิ้นเชิงเยี่ยนอวี๋ในครานี้ นางกลับสัมผัสถึงกลิ่นอายเย็นๆ ไหลออกมาอย่างเบาบางจากบริเวณหน้าอกของตน ทำให้นางที่กระวนกระวายใจรู้สึกเหมือนถูกน ้าในฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน นางชะงักเล็กน้อย“เนะ”ขณะที่ท่านแม่ของเขาชะงักไปนั่นเอ
