ง เจ้าตัวน้อยก็ไหลลงมาจากอ้อมแขนของท่านแม่เขาและลงไปบนพื้น เพราะเขาในครานั้น
กำลังอยากลงพื้นพอดี ท่านแม่ของเขาก็กำลังเหม่ออยู่ด้วย ย่อมห้ามเขาไว้ไม่ทัน เขาจึงหล่นลงไปบนพื้นแล้วทว่าเจ้าตัวน้อยตกลงไปไม่เหมือนผู้อื่น ขาของเขาลงพื้นก่อนเมื่อเขายืนทรงตัวได้แล้วก็วิ่งเตาะแตะไปหาลวดลายที่ส่องแสงเหล่านั้นทันที“เสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋รีบห้าม“ระวัง” กู้จื่อเฟิงเองก็เรียกอย่างตระหนกทันที อันที่จริงเขาไม่มีเจตนาร้ายต่อเด็กน้อยเลย เขาเองก็ชอบเจ้าตัวน่ารักเฉลียวฉลาดคนนี้มากเหมือนกันน่าเสียดายเยี่ยนเสี่ยวเป่ารวดเร็วยิ่งกว่าใคร ปฐมราชินีเยี่ยนเหม่อไปเพียงครู่เดียว เขาก็สามารถลงพื้น วิ่งและจับ สาม ‘อิริยาบถ’ได้สำเร็จ เขากำลังสัมผัสลวดลายเหล่านั้นแล้วเยี่ยนอวี๋หัวใจร่วงลงไปตาตุ่ม เจ้าเด็กคนนี้…“อ้ะเนะ” ทันทีที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าสัมผัส แสงของลวดลายเหล่านั้นก็ดับลง เขาดีใจใหญ่ “แม่ ดูเป่า ฉุดยอด”เยี่ยนอวี๋ตีก้นเด็กน้อยทันทีเยี่ยนเสี่ยวเป่า “?”ทำไมต้องตีก้นๆ เป่า?
เด็กน้อยที่สับสนงุนงง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อไปหมด รู้สึกน้อยใจเยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็สงสารขึ้นมาอีก ได้แต่อุ้มเด็กน้อยพูดด้วยดีๆ ว่า “สามครั้งแล้วนะ รวมถึงครั้งนี้ เจ้าทำให้แม่ตกใจเป็นครั้งที่สามแล้ว ไม่สมควรหรือที่แม่ตีเจ้า”“เป่า ช่วย” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังคงรู้สึกน้อยใจ ดวงตากลมโตเริ่มมีน ้าตาคลอเยี่ยนอวี๋จูบหน้าผากเด็กน้อยเบาๆ “แม่รู้ว่าเสี่ยว
