เป่าเก่งมาก แต่เสี่ยวเป่ายังเด็กเกินไป ต่อไปห้ามทำเรื่องอันตรายเช่นนี้อีก แม่กลัว”“เป่า ช่วย” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหัวรั้น เขายังใช้มืออวบอ้วนของตนสุ่มจับลวดลายแสงที่อยู่ใกล้มือเหมือนกับกำลังระบายความโกรธ “แม่เชื่อพ่อ ไม่เชื่อ เป่า โกรธ”เยี่ยนอวี๋ “…” เทียบกันได้อย่างไร พ่อเจ้าโตขนาดนี้แล้ว เจ้ายังเล็กเช่นนี้ เหมือนกันหรือแต่เห็นแก่เด็กน้อยที่กำลังจะร้องไห้แล้ว อีกทั้งยังมีธุระเร่งด่วนเยี่ยนอวี๋จึงยอมอ่อนข้อให้เด็กน้อยและจูบเขาพูดว่า “แม่ผิดไปเอง แต่เสี่ยวเป่าก็มีส่วนผิด เจ้าทำแม่ตกใจไม่ได้ เข้าใจหรือไม่”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่ตอบ เขาเหมือนกับพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของท่านแม่ของเขาแต่ก็ยังใช้มืออวบอ้วนน้อยๆจับมือของ
ท่านแม่ไว้ราวกับผู้ใหญ่ในร่างเด็ก ก่อนจะใช้ขาถีบลวดลายที่มีแสงตัวหนึ่งดับลงความสามารถเช่นนี้… เพียงพอที่จะทำให้กู้จื่อเฟิงทอดถอนใจอีกครั้ง “สมแล้วที่เสี่ยวเป่าเป็นลูกของหรงต้าซือมิ่งและปฐมราชินีเยี่ยนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับแสงศักดิ์สิทธิ์และภาษาของแอตแลนตั้งแต่เกิด ตัวข้ากู้จื่อเฟิงศึกษามาหลายหมื่นปีเพิ่งจะรู้ว่าต้องเปิดใช้งานลวดลายเหล่านี้อย่างไร แต่เสี่ยวเป่ารู้ว่าต้องดับพวกมันอย่างไรในพริบตาเดียว”“เชอะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่พอใจยังคงโมโหจึงไม่ได้แสดงความดีใจให้กู้จื่อเฟิงเห็น แม้กู้จื่อเฟิงกำลังชื่นชมเขาก็ตามเยี่ยนอวี๋ “…”ก็ได้ เด็กคนนี้ของนางมีอารมณ์รุนแรง เพิ่งครบเ
