ดือนก็รู้จักแสดงออกมาแล้วนางน่ะ ตอนนั้นหัวเราะเขาที่น ้าลายไหล เขาก็โกรธนางนานมากตอนนี้ถูกตีก้นต่อหน้าคนนอก คงจะโกรธนานยิ่งกว่า ทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโหก็ส่วนโมโห เขาเหยียบลวดลายที่มีแสงที่อยู่รอบๆ เหล่านั้นดับหมดแล้วเยี่ยนอวี๋อุ้มเด็กน้อยที่กำลังขุ่นเคืองและจูบใบหน้าอวบอ้วนของเขาทีหนึ่ง “หายโกรธได้แล้ว เราไปหาท่านพ่อเจ้ากันเถอะ”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าพิงอยู่ในอกของท่านแม่ กอดท่านแม่ของเขาแน่นพูดว่า “ห้ามตีก้น ผู้ใหญ่ ตีมือ ศักดิ์ศรี”“จ๊ะ” เยี่ยนอวี๋ตอบจริงจัง แต่อันที่จริงอยากจะหัวเราะ นางรู้สึกอยากหัวเราะมากจริงๆ นางอยากจะถามเด็กน้อยว่าเจ้ายังเด็กขนาดนี้ รู้ได้อย่างไรว่าตีก้นแล้วจะเสียหน้า ยังรู้จักพูดคำว่า ‘ศักดิ์ศรี’ อีกช่าง… ตลกจริงๆ ไม่รู้ว่าได้ใครมา ต้องได้จากพ่อเด็กแน่ๆเมื่อคิดได้ดังนี้… เยี่ยนอวี๋ก็กลายเป็นสายลำแสงสีม่วงหม่นอย่างไม่รีรอ นางพาเด็กน้อยหายตัวไปแล้ว ในขณะเดียวกันก็คอยระวังกู้จื่อเฟิงคนนั้นที่อาจจะเล่นเล่ห์เหลี่ยมอะไรทว่ากู้จื่อเฟิงกลับไม่ได้ทำอะไร เขายืนอยู่ข้างนอกแท่นบูชาด้วยใบหน้าอมยิ้ม มองเยี่ยนอวี๋และเด็กน้อยหายตัวไป ไม่มีท่าทีเข้าไปขวางแล้วเยี่ยนอวี๋เกิดความสงสัย รู้สึกแปลกพิกล แต่นางก็ไม่กลัว อีกทั้งยังไม่ร้อนใจมากแล้ว ถึงแม้ยังไม่รู้ว่าต้าซือมิ่งเป็นอย่างไรแล้ว แต่เยี่ยนอวี๋มั่นใจว่ากลิ่นอายเย็นๆ เมื่อครู่นี้มาจากพ่อเด็กแน่นอน เขากำลังปลอบประโลมนางผ่านไข่มุกเ
