ต้าซือมิ่งผมสีทองที่กำลังสลายหายไปกลับลืมตาขึ้น รอบกายก็ควบแน่นกลับมาไม่น้อย ทำให้มิคาเอลรู้สึกเหมือนกับถูกฝ่ามือตบเข้าที่หน้าดัง เพียะ รู้สึกร้อนชาไปหมดทว่าต้าซือมิ่งผมสีทองไม่ได้สนใจนาง เขากำลังใช้ความพยายามสุดความสามารถเพื่อให้ตนหลุดพ้นจากแรงดึงดูดอันรุนแรงอยากจะพูดกับภรรยาและลูกและในครานี้เอง…“อ้ะเนะ?”เด็กน้อยก็งุนงงเมื่อเห็นว่าท่านพ่อของเขาประเดี๋ยวกลายเป็นสีทอง ประเดี๋ยวกลายเป็นสีดำ อีกประเดี๋ยวยังกลายเป็นสีฟ้า และกลายเป็นสีแดงเยี่ยนเสี่ยวเป่า “⊙▽⊙”เขาตะลึงไปแล้วภาพเช่นนี้… เพียงพอที่จะทำให้เยี่ยนอวี๋ที่พอจะเดาบางอย่างออกรีบเดินขึ้นหน้าไปรับเด็กน้อยมา และพูดกับสามีหลากสีของนางอย่างแน่วแน่ว่า “ข้าเชื่อในตัวเจ้า ดังนั้น เจ้าก็ต้องเชื่อในตัวข้า รีบไปเถอะ”เมื่อสิ้นเสียงนาง…
วิ้งต้าซือมิ่งก็สลายไปอย่างสิ้นเชิงมิคาเอล “…”เรื่องนี้ต่างจากแผนการที่นางวางไว้อย่างสิ้นเชิง แต่ไม่ว่าจะต่างกันเพียงใด สิ่งที่ต้องทำให้สำเร็จยังคงต้องทำให้สำเร็จ จะให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้เมื่อคิดได้ดังนี้ มิคาเอลก็สงบสติอารมณ์ลง นางเองก็กำลังสลายตัวไปแล้ว “แม้จะเกิดข้อผิดพลาด แม้ปฐมราชินีเจ้าจะมีอิทธิพลต่อเขามากจริงๆ แต่ยังคงไม่เพียงพอ เขาหายไปแล้ว เจ้าจะไม่ได้พบเขาอีก ข้าขอเตือนเจ้าจากใจจริง คนของราชสำนักมาแล้ว พวกเขาสนใจในตัวเจ้ามากกว่าข้า หวังว่าเจ้าจะดูแลตนเองและเด็กไร้เดียงสาคนนี้ให้ดี อย่าได้พบกันอีกเลย
