ว รู้ว่าในนี้มีบางอย่างผิดปกติจริงๆ
ทว่าต้าซือมิ่งจับมือนางไว้และจูงนางออกจากห้อง ส่งกระแสจิตสัมผัสไปทั่วทั้งกรมแสงสว่าง เพื่อจับกลิ่นอายของ ‘ตนเอง’ทว่าเขาก็พบอย่างรวดเร็วว่า…ทั่วทั้งกรมแห่งแสงสว่างเหมือนกับว่าจะมีกลิ่นอายของ ‘ตนเอง’ แม้จะบางเบามาก แม้เขาจะจับกลิ่นได้ยากมาก แต่มันก็มีอยู่จริงๆเรื่องนี้ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม และทำให้เขาหลับตาลงเพื่อเพ่งสมาธิยิ่งขึ้น สัมผัสการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยอย่างทั่วถึงแต่แล้ว… ขณะที่เขากำลังทำเช่นนี้ ร่างของเขาก็กำลังสลายไป และเหมือนกับว่าเขาจะไม่รู้สึกตัว แต่เยี่ยนอวี๋และเด็กน้อยสังเกตเห็นแล้ว“สามี”“พ่อ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รีบโผกอดท่านพ่อรูปงามคิดจะคว้าท่านพ่อไว้ไม่ให้พ่อคนนี้ของเขาหนีไปด้วย ทว่ามิคาเอลที่เดินออกมาจากในห้องกลับยิ้มจางๆ พูดขึ้นว่า “ไม่มีประโยชน์หรอก พวกเจ้าขวางเขาไว้ไม่ได้ เขาไม่ใช่ของพวกเจ้า เขาเป็นของแสงสว่าง เป็นของแอตแลน เป็นของข้า”ประโยคนี้เพียงพอที่จะทำให้เยี่ยนอวี๋รู้ว่ามิคาเอลทำอะไรกับสามีของนางลงไป สีหน้านางพลันเปลี่ยนเล็กน้อย หมอกสีม่วงหม่นไหลออกจากร่างกายนางไม่หยุดมิคาเอลกลับสงบนิ่งกว่าเดิม “ไม่มีประโยชน์หรอก”
ทว่า… นางเพิ่งพูดจบ
