มิคาเอลพูดจบก็เลือนหายไปโดยไม่รอผู้ใดขานตอบทันที เยี่ยนอวี๋มองไปที่ต้าซือมิ่ง ฝ่ายหลังหรี่ตาลงเล็กน้อย ทั้งสองส่งสัญญาณให้ทางสายตา เยี่ยนอวี๋ลุกขึ้นกล่าวอำลา “ในเมื่อเช่นนี้ ข้าก็คงต้องไปก่อนแล้ว”“เหตุใดจึงรีบร้อนเช่นนี้เล่า เป็นเพราะมิคาเอลหรือ” หูจวิ้นพูดอย่างตรงไปตรงมาอินหลิวเฟิงยิ้ม “ฝ่าบาทไม่เห็นหรือว่านายน้อยของเราหลับแล้ว”หูจวิ้น “…”เขาที่อ ้าอึ้งไปครู่หนึ่งก็ยิ้มให้ “เจ้าไม่พูด ข้าคงไม่เห็นจริงๆ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ข้าจัดเตรียมห้องรับรองไว้ให้พวกท่าน ท่านทั้งหลายพักในปราสาทแอตแลนของข้าได้”“มิต้อง พวกเราจะกลับกรมความมืด” ต้าซือมิ่งปฏิเสธ“ก็ได้” หูจวิ้นไม่ได้ฝืนใจ “เช่นนั้นก็ลากันตรงนี้ ประเดี๋ยวจื่อเฟิงจะส่งพวกเจ้ากลับไปแทนข้าพร้อมคำมั่นสัญญาของข้า”เยี่ยนอวี๋ม่านตาหดลงเล็กน้อย อินหลิวเฟิงกล่าวว่า “เช่นนั้นรบกวนท่านกู้แล้ว”“เป็นเกียรติยิ่งนัก” กู้จื่อเฟิงลุกขึ้นเอ่ยลาจักรพรรดิหูจวิ้นและส่งเยี่ยนอวี๋พวกเขาออกไป
เมื่อกลุ่มของเยี่ยนอวี๋จากไปไกลแล้ว องค์ชายหูเฮ่อก็อดพูดไม่ได้ว่า “ท่านพ่อ ท่านปล่อยให้พวกเขาจากไปเช่นนี้หรือ” แต่เดิมเขาคิดว่าจะเกิดเรื่องในงานจัดเลี้ยง อย่างน้อยจอมโจรเหล่านั้นก็ไม่ควรจากไปครบสามสิบสองประการเช่นนี้ แต่สุดท้าย…“ใช่แล้ว” จักรพรรดิหูจวิ้นกลับตอบยืนยันโอรสคนโต “นอกจากข้าจะปล่อยพวกเขาแล้ว ยังเปิดเผยข้อมูลที่พวกเขาอยากรู้ให้ด้วย”“เช่นนี้ กรมความมืดและกรมแสง
