สว่างจึงจะเข่นฆ่ากันเองได้ ราชสำนักก็จะได้ฉกฉวยโอกาสเหมือนสำนวนที่ว่านกปากส้อมกับหอยต่อสู้กัน ชาวประมงได้รับผลประโยชน์” ริกเกิร์ตผู้เฒ่าที่มีฟันทองเต็มปากทำให้องค์ชายหูเฮ่อกระจ่างในทันใดหูเฮ่อเพิ่งจะเข้าใจจุดประสงค์ในครานี้ “เช่นนี้แล้วเป็นฝีมือของกรมแสงสว่างที่สังหารเอเลน่าและเคธี่ และยังโยนความผิดให้ราชสำนักของเรา?”“ถือว่ายังไม่โง่งม” จักรพรรดิหูจวิ้นวางถ้วยชาลง นัยน์ตาเคร่งขรึม “น่าเสียดายที่พวกเขาไม่ได้ดื่มไวน์”“น่าเสียดายจริงๆ” เฟรดผู้ถือดาบรู้สึกเสียดายอย่างยิ่งเทพพิทักษ์ที่เหลือกลับงุนงง “หรือว่าวางยาในสุราจริงๆ?” พวกเขาดื่มกันหมดแล้วนี่ ไม่รู้สึกว่ามีพิษเลย
“ย่อมไม่มี” เฟรดส่ายศีรษะ “แต่สุรานี้บ่มมาจากผลแห่งบาปของอดัมและเอวา ซึ่งประกอบไปด้วยกฎแห่งการล่อลวงที่บริสุทธิ์ที่สุดของแอตแลน พวกเราดื่มแล้วไม่เป็นอะไร แต่พวกเขาน่ะ…”“ดื่มแล้วจะค่อยๆ ถูกกฎล่อลวงของแอตแลนหลอมผสานกลายเป็นคนของแอตแลนอย่างไม่รู้ตัว เพียงแค่สิบวัน พวกเขาจะไม่สามารถกลับไปจักรวาลสวรรค์เก้าชั้นฟ้าได้อีก จะต้องกลายเป็นข้าราชบริพารแอตแลนของเรา” ริกเกิร์ตผู้เฒ่าฟันทองเต็มปากพูดจบก็รู้สึกเสียใจ ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก“ข้าเชื่อว่าพวกเขาไม่รู้ตัว แต่เด็กคนนั้น…” เมื่อริกเกิร์ตคิดถึงเด็กน้อย เขาก็ขมวดคิ้ว “เขาคือเด็กน่าอัศจรรย์คนหนึ่ง”“ประกอบจากกฎแห่งสองจักรวาลย่อมอัศจรรย์เป็นธรรมดา” หูจวิ้นไม่แปลกใจแม้แต่น้อย “ทว่าจะเ
