ก่งกาจเพียงใดก็เป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง ขอแค่กำจัดปฐมราชินีเยี่ยนไปได้ย่อมไม่ใช่ปัญหา”“ฝ่าบาทปรีชา” ริกเกิร์ตฟันทองเต็มปากเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจุดอ่อนของนางคือหรง ตัวตนของหรงอีกคนหนึ่งคงจะอยู่ในมือของมิคาเอล พวกเรารอชมละครและรับผลประโยชน์ก็พอ”“ใช่แล้ว” หูเฮ่อดื่มชาหมด “ไม่ว่านางจะหลบซ่อนอย่างไรก็หนีไม่พ้น” จะต้องตกอยู่ในกำมือของเขาเหมือนกับชาจอกนี้และถูกเขาดื่มลงไปในไม่ช้าก็เร็ว
…ในขณะเดียวกัน กู้จื่อเฟิงที่เล่าความจริงที่ว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ตัวตนต้าซือมิ่งผมสีทองจะถูกมิคาเอลลักพาตัวไปออกมาหมดก็สรุปในครานี้ว่า “เนื่องจากมิคาเอลคือเทพีแห่งแสงสว่าง ราชสำนักก็ไม่สามารถทำอะไรนางได้ ดังนั้น…”กู้จื่อเฟิงไม่ได้พูดต่อเพียงแค่แสดงสีหน้า ‘พวกเจ้ารู้ดี’ ให้เยี่ยนอวี๋พวกเขา ทว่าอินหลิวเฟิงมีอะไรจะพูด “ดังนั้นอะไร หรือว่าราชสำนักของพวกเจ้าเอาไม่อยู่แม้แต่กรมกรมหนึ่ง คงไม่ใช่หรอกนะ ข้าได้ยินมาว่า ราชวงศ์มีอำนาจปกครองเหนือแอตแลนโดยสมบูรณ์รวมถึงกรมทั้งสองด้วย มิเช่นนั้นจะจัดงานหมั้นให้ต้าซือมิ่งของเราก่อนหน้านี้ได้อย่างไร ไม่ถามเจ้าตัวสักคำด้วยซ ้า”“ฮึ” กู้จื่อเฟิงฝืนยิ้ม “ย่อมเป็นเพราะว่าเทพีแห่งแสงสว่างครอบครองพลังที่ทำให้ราชสำนักเกรงกลัว จึงมิอาจบีบคั้นจนเกินไปได้”“นั่นคือพลังอะไรหรือ” อินหลิวเฟิงถามกู้จื่อเฟิงฝืนยิ้มต่อไป “ไม่สะดวกที่จะเปิดเผย”“พี่กู้ ท่านไม่จริงใจเลย ท่านบอกพว
