ม่ได้กลับมากี่ปีแล้ว” อินหลิวเฟิงถามด้วยความสงสัย และยังคิดในใจว่าอย่างน้อยต้องมีหลายหมื่นปีความจริงก็เป็นดังเช่นนั้น…“สามหมื่นปี”เยี่ยนอวี๋ชะงักครู่หนึ่ง “สามหมื่นปี?” สามหมื่นปีอีกแล้ว“อืม” ต้าซือมิ่งสีทองที่อุ้มเด็กน้อยเดินเข้าไปในกรมความมืดเขาเสกวิชาปัดฝุ่นโดยการสะบัดแขนเสื้อทีหนึ่ง จากนั้นก็ใช้วิชาฟื้นฟูโดยการสะบัดแขนเสื้ออีกทีหนึ่ง ทำให้ปราสาททรุดโทรมกลายเป็นปราสาทใหม่เอี่ยม ‘ระยิบระยับ’ ทันทีอินหลิวเฟิงยกนิ้วโป้งให้ จากนั้นก็พาเอ้อร์เหมาไปหาที่พักผ่อนถึงอย่างไรเขาจะหวังพึ่งต้าซือมิ่งที่เพิ่งกลับมาให้จัดเตรียมห้องสำหรับพักผ่อนไม่ได้ ต้องพึ่งตนเอง“นายท่านมีคำสั่งอะไรหรือไม่” เซ่าเฮ่าถาม เขาคิดว่าควรจะมีอะไรให้ทำถึงจะถูกต้องเยี่ยนอวี๋กลับพูดว่า “ไปพักผ่อนก่อนเถอะ หากมีอะไรข้าจะเรียกเอง”“ขอรับ” เซ่าเฮ่าและคนอื่นๆ จึงออกไป
จิ่วอิงเดินไปกับพวกเยี่ยนอวี๋และคิดว่าสองสามีภรรยานี้ต้องทำอะไรบางอย่างแน่นอน แต่แล้ว… สองสามีภรรยาก็หาเรือนพักผ่อนห้องหนึ่ง ราวกับจะเข้าไปนอนจริงๆ ครานี้ทุกอย่างก็เงียบสงบลงจิ่วอิง “???”หรือว่าสัญชาติญาณของมันผิดพลาดไปนะ? ไม่รู้ล่ะ มันจะนั่งรอหน้าประตูนี่แหละ…ในขณะเดียวกัน… อันที่จริงต้าซือมิ่งสีทองไม่ได้อยู่เฉย เขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งราวกับกำลังทำสมาธิ ตกอยู่ในความเงียบสงบเยี่ยนอวี๋กล่อมเด็กในอ้อมอกเพื่อให้เขาหลับลึกกว่านี้ ส่วนตนเองก็หลับตาลงอย่างง่วง
