กน้อยที่ยังคงมองมิคาเอล ไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าตัวน้อยจึงสนใจนางเช่นนี้ หรือว่าเพราะนางสว่างนะ“แต่ท่านก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหากท่านประสบภัย สวรรค์เก้าชั้นฟ้าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่” หูจวิ้นตอบอมยิ้ม เหมือนกับลังเลแต่ก็แน่วแน่มาก“ไม่ขนาดนั้นหรอก อย่างน้อยข้าร่วงหล่นไปสามหมื่นปีแล้วเหล่าขุนเขาและท้องทะเลของข้าถูกกักขัง ทรมานมาสามหมื่นปี แอตแลนของเจ้าก็ยังกลืนกินสวรรค์เก้าชั้นฟ้าของข้าไม่สำเร็จ มิใช่หรือ” เยี่ยนอวี๋ถามกลับอย่างราบเรียบ
“!”“!!!”บรรยากาศในห้องโถงจัดเลี้ยงชะงักงันในทันทีเยี่ยนอวี๋ยิ้มประหนึ่งดอกไม้แรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ ประหนึ่งเปลวไฟและดวงอาทิตย์ “เช่นนี้ก็ถูกแล้ว เป็นสองจักรวาลที่มีความสัมพันธ์ไม่ดีอยู่แล้ว แอตแลนของเจ้าบุกรุกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าของข้า ย่อมไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ยิ่งมิต้องพูดถึงมิตรภาพยืนยาวจอมปลอม”“พูดได้ดี!”“ปรบมือ!”อินหลิวเฟิงและเอ้อร์เหมาลูกน้องของเขาคนหนึ่งใช้พัดปรบมืออีกคนลุกขึ้นมาปรบมือ เข้าขากันอย่างดี“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ลุ่มหลงในแสงชะงักงันก่อนจะปรบมือตามอย่างไม่รู้เรื่อง ทั้งยังยิ้มร่าจนตาหยี ไม่รู้ว่าเข้าใจสิ่งที่ท่านแม่ของเขาพูดเมื่อครู่นี้หรือไม่ แต่ก็แสดงออกอย่างมีความสุขแล้ว“ฮึ” หูจวิ้นหัวเราะและยังกล้าเสริมว่า “ปฐมราชินีมีเหตุผล ข้าเสแสร้งจริงๆ เคยชินกับการพูดเอาใจไปเสียแล้ว กลับไม่รู้ว่าปฐมราชินีเยี่ยนคิดเห็นเช่นไรกับสภาพการณ์สวรรค์เก้าชั้น
