นใจเป่า น่าโมโห!” เรียกก็ไม่สนใจ เอาแต่นอนเป่าเสียใจ“แล้วมีคนอยู่ข้างกายเขาหรือไม่” เยี่ยนอวี๋ถาม“คน?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าแสดงแววตาเต็มไปด้วยคำถาม “เป่าไม่ได้คิด”ประโยคนี้หมายความว่า ข้าไม่ได้คิดอย่างอื่น คิดแต่ท่านพ่อเห็นแต่ท่านพ่อเยี่ยนอวี๋เข้าใจและเดาได้ว่า อย่างน้อยต้าซือมิ่งผมสีดำก็ยังไม่ถูกลวนลาม มิเช่นนั้นแม้เด็กน้อยจะคิดถึงเพียงท่านพ่อ เขาก็ต้องเห็นมือหรือคนบนตัวท่านพ่อด้วยการคาดเดานี้ทำให้เยี่ยนอวี๋สบายใจขึ้นเล็กน้อย แต่นางยังคงถามขึ้นอีกว่า “แล้วเสี่ยวเป่ารู้หรือไม่ว่าพ่อคนนั้นอยู่ที่ไหน”
เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาปริบ ตอบอย่างรู้สึกผิดและหงุดหงิดว่า“เป่า ยังไม่ได้คิด ก็ตกใจตื่น โทษเขา!”ขณะที่พูด เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังชี้ไปที่จักรพรรดิแอตแลนจักรพรรดิแอตแลนในขณะนี้เห็นได้ชัดว่าอยู่ในอารมณ์ปกติ ถึงอย่างไรในขณะที่เยี่ยนอวี๋คุยกับลูกของนาง กลุ่มคนของจักรพรรดิก็ปรึกษากัน ผู้เฒ่าที่มีฟันสีทองเต็มปากพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฝ่าบาท หรง เทพแห่งกรมความมืดเกรงว่าจะมีพลังทำลายเมืองแห่งนภาจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”“เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น” ท่านกู้ที่เห็นได้ชัดว่าเป็นหัวหน้าที่ปรึกษาและตัวแทนของผู้มีปัญญาก็กล่าวว่า “หรง เทพแห่งกรมความมืดมีพลังความสามารถเช่นนี้ตั้งแต่ก่อนจะหายตัวไปแล้ว บัดนี้เขากลับมาพร้อมกับปฐมราชินี เหมือนติดปีกให้เสือ ไม่สิ ควรเปรียบเทียบอย่างไรดี เหมือนเสือสองตัวจับมือกันมากกว่า ก่อนหน้า
