วิ้ง!ต้าซือมิ่งผมสีทองพลันลืมตาขึ้นตูม!รูปปั้นจักรพรรดิผู้ก่อตั้งแอตแลน สิ่งก่อสร้างสำคัญในแอตแลนถล่มลงมาแครก!แครกๆ! แครกๆ…รอยแยกขนาดใหญ่นับไม่ถ้วนปรากฏในเมืองแอตแลน เมืองแห่งท้องนภาทั้งเมืองสั่นไหวรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ทำเอาเฟรย์หน้าชา ทำให้นางผู้ซึ่งหยิ่งยโสอย่างมากสีหน้าในบัดนี้ราวกับกลืนแมลงสาบตัวใหญ่ที่บินได้ลงไป ดู ‘น่าสนใจ’ มากทีเดียวใบหน้าขาวเนียนของกู้จื่อเฟิงก็ปรากฏสีหน้ากังวล “ปฐมราชินีเยี่ยน หรงต้าซือมิ่ง แม้จักรพรรดินีของเราจะพูดจาโผงผาง แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ เห็นแก่ความจริงใจของจักรพรรดิเรา คุยกันได้หรือไม่”“ข้า…” จักรพรรดินีเฟรย์ยังทำท่าจะพูดอะไร
จักรพรรดิหูจวิ้นดึงนางไปด้านหลัง “หุบปาก!”แม้เฟรย์จะไม่เต็มใจ แต่ถึงอย่างไรก็หุบปากแล้วเอ้อร์เหมาจำเป็นต้องพูดว่า “มิน่าจึงมีพราชายาน่าขยะแขยงเช่นลาซิน่าและองค์หญิงหน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ ดูท่าคงเป็นเพราะจักรพรรดินีสั่งสอนมาทั้งนั้น”“เจ้า..” เฟรย์เกือบจะพ่นคำด่า จิตใจของนางไม่สมกับสถานะและหน้าตาเลยโชคดีที่จักรพรรดิหูจวิ้นขัดเฟรย์ไว้ รับปากว่า “เป็นจริงดังนั้นราชวงศ์แอตแลนของเรามีส่วนที่ทำไม่ถูก ข้าขอประกาศให้การสมรสของเอเลน่าและหรงเป็นโมฆะ”เมื่อเยี่ยนอวี๋ได้ยินดังนี้ก็พึงพอใจ นางลูบหลังของสามีสีทองเบาๆ“อดทนไว้ก่อน”น ้าเสียงเหมือนกับปลอบเด็กเช่นนี้…ท่าทางเหมือนกำลังลูบสุนัขน้อยเช่นนี้…ทำเอาต้าซือมิ่งพึมพำเสียง
