เบาอย่างไม่พอใจ “สตรี เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร”ทว่าปฐมราชินีที่ไม่คิดอะไรมาก นางเบิกตาเล็กน้อยมองเขาอย่างประหลาดใจ “สามีอย่างไรเล่า ไม่ถูกหรือ”
ความโมโหและหงุดหงิดของต้าซือมิ่งผมสีทองจางหายไปอย่างสิ้นเชิงเพียงเพราะดวงตาสุกใสงดงาม ดูไร้เดียงสาและเกียจคร้านทว่าเย้ายวนใจเขาได้รู้เสียทีว่าตอนที่เด็กน้อยคนนั้นทำผิด พฤติกรรมนั่นได้จากใครมา ท่าทางนั่นเหมือนกันเหลือเกิน ดังนั้น… ต้าซือมิ่งผมสีทองที่ไร้จุดยืนก็เม้มปาก เก็บแสงสีทองลงเล็กน้อย ตอบอย่างแข็งเกร็งว่า “ถูก” ในเมื่อเป็นภรรยา พูดอะไรก็ถูกจักรพรรดิแอตแลนที่เห็นว่าต้าซือมิ่งลดระดับพลังลงก็พูดต่อว่า“ส่วนเอเลน่าจะส่งให้พวกเจ้าจัดการ เป็นเช่นไร ข้าจริงใจพอหรือไม่”“ข้าไม่เห็นด้วย!” เฟรย์เอ่ยปากอีกครั้งในขณะเดียวกัน เอเลน่าที่เหมือนกับว่าจะตื่นจากฤทธิ์ยาแล้วก็ตะลึงงัน เอเลน่าที่แต่เดิมอยากจะรักษาภาพพจน์ที่ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้วไว้ เพราะก่อนหน้านี้เสียหน้ามากเกินไป นาง… นางย่อมคิดไม่ถึงว่าท่านปู่ของนางจะละทิ้งนางได้อย่างเด็ดขาดเช่นนี้แม้แต่ขณะที่ตื่น นางก็เข้าใจว่าสถานะองค์หญิงของตนเองจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทว่าเอเลน่าคิดว่าถึงอย่างไรนางก็เป็นถึงองค์หญิง บัดนี้มีทั้งท่านพ่อ ท่านปู่และท่านย่าอยู่ นางต้องได้รับการปกป้อง ทว่า… เห็นได้ชัดว่านางใสซื่อเกินไป นางถูกทอดทิ้งแล้ว
“เฟรย์ เจ้าอย่าพูดอะไรอีกเลย เรื่องการเมืองเจ้าไม่มีสิทธิ์มีปากมีเสียง เรื่องส
