มรสเจ้าบอกข้าว่าหรงยินยอม แต่ตอนนี้เขาต่อต้านเช่นนี้เจ้าจะบอกข้าว่าเขาเต็มใจรึ” จักรพรรดิหูจวิ้นยิ้มเย็นชาจักรพรรดินีเฟรย์ก้มศีรษะลง “แต่เอเลน่า…”“เคธี่และเอเลน่ากระทำเรื่องสกปรก น่ารังเกียจ ทรยศต่อความสูงศักดิ์ของราชสำนักเช่นนี้ สมควรรับผิดชอบต่อการกระทำของตนราชสำนัก เมืองแอตแลนไม่ควรชดใช้แทนความโง่เขลาของพวกนาง” หูจวิ้นกล่าวอย่างสงบ ความตั้งใจที่จะทอดทิ้งเอเลน่าหนักแน่นยิ่งนักเอเลน่าทนไม่ไหว “ท่านปู่! ท่านจะทอดทิ้งเอเลน่าไม่ได้! จะให้จอมโจรเหล่านี้จัดการเอเลน่าไม่ได้ เอเลน่าคือสตรีของราชสำนักแอตแลนนะเพคะ!”“ถูกต้องตามนั้น แต่เจ้าไม่คู่ควรแล้ว” ความเย็นชาของจักรพรรดิหูจวิ้นแสดงออกมาอย่างชัดเจน “ตั้งแต่ที่เจ้ากระทำเรื่องต ่าช้าเช่นนี้ เจ้าก็ไม่คู่ควรเป็นสมาชิกเชื้อพระวงศ์แอตแลนแล้ว”“ไม่ ไม่ ไม่ใช่นะเพคะ! เอเลน่าไม่ได้กระทำด้วยความสมัครใจข้า ข้าถูกวางยา! ท่านแม่ ใช่ นางเอง! นางวางยาข้า! ไม่เกี่ยวกับข้าทั้งนั้น!” เอเลน่าวิตก โยนความผิดทั้งหมดไปให้มารดาผู้ล่วงลับไปแล้วสองแม่ลูกคู่นี้… สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน
มารดาเสียสละบุตรสาวเพื่อวงศ์ตระกูล บุตรสาวโยนความผิดให้มารดาเพื่อเอาชีวิตรอด“เอเลน่า!” จักรพรรดิหูจวิ้นตวาดเสียงดุดัน “ในฐานะที่เจ้าเคยเป็นองค์หญิงราชวงศ์ ควรจะรักษาเกียรติยศของตนไว้บ้าง”“ไม่…” เอเลน่าส่ายศีรษะ น ้าตาไหลลงมา “ข้าไม่อยากตาย!ท่านปู่! ขอร้องล่ะ! เอเลน่าไม่อยากตาย! ขอร้
