องท่านอย่าได้ทอดทิ้งข้าเลย!”ซีหวังหมู่ดูอย่างออกรส ยังพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ละครสุนัขกัดสุนัขเช่นนี้ทำให้ข้ารู้สึกสนุกจริงๆ ควรมีอีกสักสองสามตอน”“แค่ก!” กู้จื่อเฟิงไอกระแอม เตือนว่า “ปฐมราชินีเยี่ยน จักรพรรดิทำถึงเช่นนี้แล้ว คงจะจริงใจพอแล้ว ตอนนี้ ตาพวกเจ้าแล้ว”แต่แล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าปริปากขึ้นว่า “ยัง ไม่! พวกเจ้าทำให้ เป่าตกใจ! ต้องกินข้าวข้าว เรียกขวัญ กลับมา!”พรวด!เซ่าเฮ่าและเทพองค์อื่นๆ อดหัวเราะไม่ได้ ไม่สามารถสงวนท่าทีเคร่งขรึมได้อีกต่อไป นายน้อยน่ารักเกินไปแล้วเยี่ยนอวี๋หัวเราะ ลูบเด็กน้อย ขณะเดียวกันก็มองต้าซือมิ่งผมสีทอง ฝ่ายหลังมองสายตาของนาง ย่อมรู้ว่านางยิมยอมที่จะคุยด้วยเพราะว่าเขาเองก็ยังไม่มั่นใจว่าตัวเขาเองอยู่ที่ไหน
เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล…เมื่อคิดได้ดังนี้ ต้าซือมิ่งผมสีทองก็แค่นเสียงเบาๆ ท้ายสุดก็ยินยอม ทว่าเขายังไม่ทันเก็บแสงสีทองกลับคืน เด็กน้อยก็บอกว่าตนเองขวัญเสีย ต้องชดเชยกู้จื่อเฟิงก็ยิ้มจางๆ ตอบเด็กน้อยอย่างรู้สึกสนใจว่า “ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น เชิญทุกท่านร่วมรับประทานอาหารพร้อมจักรพรรดิของเราในปราสาทแอตแลน เป็นอย่างไร”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองไปที่ท่านพ่อของเขาทันที ท้องน้อยๆ ของเขายังร้องเสียง จ๊อก ออกมาอย่างน่าผิดหวัง เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะเมื่อครู่นี้ ‘ใช้สมาธิ’ ในการคิดมากเกินจนไส้กิ่ว ต้องทานข้าวแล้ว“ได้” ต้าซือมิ่งสีทองตอบ แสงสีทองรอบกายจางหายไปทว่า… จู่ๆ เอ
