ละหูหยุนซานรีบหมุนตัวจากไปทันที
บนลานกว้างภายในสำนัก ขณะนี้ศิษย์กว่าร้อยคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ไม่สามารถใช้พลังต่อสู้ได้ อีกทั้งยังอยู่ในสภาพชุลมุน คนเบียดคน หลังชนหลัง วิชาต่อสู้ใดๆ ล้วนไร้ประโยชน์ ทุกคนต่างใช้สัญชาตญาณคว้าตัวคู่ต่อสู้มาซัดกันอย่างบ้าคลั่ง
หลี่ลี่ตั้งเป้าหมายไปที่หูอี้ตั้งแต่เริ่มต้นการต่อสู้ แต่น่าเสียดายที่รอบตัวหูอี้มีผู้คุ้มกันมากมาย อีกทั้งตัวเขาเองก็มีพลังไม่ธรรมดา ประกอบกับความวุ่นวาย ทำให้หลี่ลี่ไม่สามารถบุกเข้าไปถึงตัวเขาได้
ผ่านไปครู่ใหญ่ บนพื้นมีศิษย์ที่อยู่รอบตัวหูอี้นอนลงไปแล้ว 5 คน พวกเขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ศีรษะบวมเป่งราวกับหัวหมู
“หยุดมือกันทั้งหมด! ใครขยับอีก ข้าจะเตะออกจากสำนักภายใน” เสียงตวาดดังขึ้น ท่านหัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งและหูหยุนซานรีบร้อนมาถึง พอมาถึงขอบลาน ตวนอวี่ชิ่งก็ตะโกนขึ้นทันที
เมื่อท่านหัวหน้าผู้ดูแลมาถึง พวกศิษย์เหล่านี้จะกล้าไม่หยุดมือได้อย่างไร แม้จะมีศิษย์อย่างหลี่ลี่ที่ไม่รู้จักท่านหัวหน้าผู้ดูแล แต่เมื่อเห็นหูหยุนซานตามหลังมา ก็ย่อมรู้ถึงสถานะของเขา
“ศิษย์ภายในสำนักที่ฝึกพลังแข็งแกร่งทั้งหลาย มารวมตัวทะเลาะวิวาทกันที่นี่ เข้าทีหรือ? บอกมา ใครกันแน่ที่ก่อเรื่อง” ตวนอวี่ชิ่งตะโกนด้วยสีหน้าเย็นชา
ตอนนี้ศิษย์ทั้งหมดแยกออกเป็นสองฝ่ายโดยอัตโนมัติ ฝ่ายของหูอี้มีจำนวนน้อยกว่า ในขณะที่เบื้องหลังหลี่ลี่มีศิษย์ไม่ต่ำกว่
