ลิวเฟิงกล่าว“เจ้ารู้ได้อย่างไร” เทพอัสนีถาม
เอ้อร์เหมาอดตอบไม่ได้ว่า “นายน้อยของพวกเรารู้เรื่องนี้ดีที่สุด”อินหลิวเฟิง “…”อะไรคือเขารู้เรื่องนี้ดีที่สุด? พูดเป็นหรือไม่นี่!“เจ้าใช้เป็นประจำหรือ” เซ่าเฮ่ามองสหายน้อยเกิดใหม่ด้วยสายตาสงสัยอีกครั้ง แสดงความกังวลว่า “ตั้งแต่เกิดใหม่ เจ้าไม่เพียงเล่นใหญ่ ยังสำมะเลเทเมาด้วย”อินหลิวเฟิง “…”เขาบอกได้หรือไม่ว่าเขาถูกกล่าวหาช่างเถอะ พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อนายน้อยบางคนที่เป็นแพะรับบาปจนเคยชินแล้วก็ยืนตัวตรงเงียบๆ ไว้อาลัยให้ตนเอง‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองในครานี้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คิ้วเรียวยาวของเขาแทบจะผูกกันเป็นปมแล้ว“ไม่เจอหรือ” เยี่ยนอวี๋สงบอารมณ์ไม่อยู่‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองที่พยักหน้าพูดขึ้นว่า “รับรู้ได้เพียงว่า ‘เขา’ยังอยู่ในเมืองแอตแลน แต่ไม่สามารถจับตำแหน่งจริงๆ ของเขาได้เลย”
เยี่ยนอวี๋นางก็… นางก็ตบหน้าเด็กน้อยเบาๆ “เสี่ยวเป่า ตื่นเร็วเข้า”ต้าซือมิ่งสีทอง “???”“งืม…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่นอนหลับสนิทยังงัวเงียเยี่ยนอวี๋พูดขึ้นว่า “เสี่ยวเป่ารีบตื่นมาช่วยแม่หาท่านพ่อเจ้า”“พ่อ!?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าสะดุ้งลืมตาขึ้น เขาวิตกทันที ท่านพ่อรูปงามของเขาหนีไปอีกแล้วหรือ ไปไหนเล่าเยี่ยนอวี๋จูบศีรษะของเด็กน้อย อธิบายอย่างรู้สึกผิดว่า “เสี่ยวเป่าอย่างเพิ่งร้อนรน ท่านพ่อเจ้าคนนี้ยังอยู่ แต่เจ้ายังมีพ่ออีกคนหนึ่ง เจ้าจำได้หรือไม่ว่าต้องหาอย่างไร เขาหายไป
