แล้ว”“นายท่าน ท่านพูดเช่นนี้ นายน้อยฟังรู้เรื่องหรือ” ซีหวังหมู่รู้สึกว่ามันได้ยินคำพูดเช่นนั้นยังปวดหัวจะแย่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทารกน้อยคนหนึ่งเลยทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับรู้เรื่อง เขากะพริบดวงตากลมโตที่ยังงัวเงียในทันที ถามเสียงหน่อมแน้มว่า “พ่อสีแดง?”“ประมาณนั้น” เยี่ยนอวี๋ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร ถึงอย่างไรในเชิงหลักการก็ไม่ต่างกันมากนักเยี่ยนเสี่ยวเป่าจับศีรษะน้อยๆ ของตนเอง “เป่า คิดดู”
“ได้จ๊ะ เสี่ยวเป่าเก่งที่สุด” เยี่ยนอวี๋ได้แต่คาดหวังว่าจะพึ่งพาเด็กน้อยได้มากกว่าสามีผมสีทอง ทว่าเยี่ยนอวี๋รู้ว่าเป็นเพียงความหวังอันน้อยนิด ถึงอย่างไรเขาก็เป็น ‘ร่างแยก’ ที่แยกออกไปจากร่างเดิมไปแล้ว ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดเหมือนเคย เพียงแต่ว่านางไม่มีหนทางอื่นแล้วทว่า… เด็กน้อยยังไม่ทันคิดเสร็จ ต้าซือมิ่งผมสีทองที่ถูกรังเกียจก็ยังไม่ทันได้พูดอะไร“องค์ชายหูเฮ่อเสด็จ…”“ท่านกู้มหาราชเสด็จ!”เสียงตะโกนดังขึ้นสองครั้ง ประกาศให้ทราบถึงการมาเยือนของบุคคลสูงศักดิ์แห่งปราสาทแอตแลนทั้งสอง“ใต้เท้ากู้?” เอ้อร์เหมาประหลาดใจจากนั้น… เมื่อท่านกู้มหาราชที่ว่าปรากฏตัวขึ้น อินหลิวเฟิงก็ต้องตะลึง“บัดซบ!”
