“นี่มัน…”ดยุคเมดิซีที่เพิ่งลงมาจากรถม้ายูนิคอร์นเงยหน้ามองปราสาทลาซิน่าตามสัญชาติญาณ ผู้ที่ทำสิ่งเดียวกันกับเขาคือดัชเชสเยี่ยเฮ่อนางมาถึงปราสาทลาซิน่าแทบจะในเวลาเดียวกันกับดยุคเมดิซี เมื่อนางก้าวลงจากรถม้ายูนิคอร์นก็สัมผัสถึงความผิดปกติของปราสาทลาซิน่าในยามนี้ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อแรงสั่นสะเทือนหายไป ทั้งสองก็สบตากันครู่หนึ่ง ต่างเห็นความผิดปกติที่คาดเดาไม่ได้จากนัยน์ตาทั้งคู่ จากนั้น…“เยี่ยเฮ่อ”“เมดิซี”หลังจากที่ทักทายกันอย่างเยือกเย็น ดยุคและดัชเชสแห่งสองตระกูลที่กำลังอยู่ในช่วงครอบครองอำนาจสูงสุดต่างคนต่างก็เดินไปยังปราสาทไวล์เดอร์หัวหน้าผู้ดูแลตระกูลลาซิน่าที่ออกมาต้อนรับพวกเขาอย่างรวดเร็วก็พยักหน้าโค้งคำนับแกรนด์ดยุคทั้งสอง “ดยุคทั้งสองเชิญทางนี้ขอรับ ดยุคของเรารอนานแล้ว”“ความเคลื่อนไหวเมื่อครู่นี้มาจากต้าซือมิ่งเทพแห่งกรมความมืดในตำนานท่านนั้นหรือ” ดยุคแห่งเมดิซีถาม
หน้าผากไวล์เดอร์กลับมีเหงื่อซึมออกมาในทันที ถึงอย่างไรแม้น ้าเสียงของดยุคเมดิซีจะเป็นกันเอง แต่กลับแผ่ซ่านแรงกดดันมหาศาล ดังนั้นสุดท้ายแล้วผู้ดูแลท่านนี้ก็ตอบอย่างมิอาจต่อต้านได้ว่า “อาจจะใช่ ข้าน้อยก็ไม่แน่ใจขอรับ”“ต้าซือมิ่งแห่งกรมความมืดอยู่ในปราสาทของเจ้า?” ดยุคเมดิซีถามอีกครั้ง“ขอรับ ดยุคเมดิซี” ผู้ดูแลตอบดัชเชสเยี่ยเฮ่อพ่นหายใจเย้ยหยัน เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับท่าทีของเมดิซี แต่เมดิซีไม่สนใจ กลับครุ่นคิดถึงข้อม
