ม่อยู่ใกล้ข้าหรือ” เยี่ยนอวี๋ถามกลับต้าซือมิ่งผมสีทองที่สงบลงเดินถอยออกมา ในขณะเดียวกันก็พาทุกคนเหินไปทางแอตแลนแล้วก่อนหน้านี้เป็นเพราะมีจุดมุ่งหมายไม่ชัดเจนจึงเดินทางช้าตอนนี้ในเมื่อรู้ว่าจะไปแอตแลน ต้าซือมิ่งจึงเคลื่อนตัวเร็วขึ้น ทว่าในขณะที่ต้าซือมิ่งสวมสร้อยสีทองให้ภรรยานั้น ต้าซือมิ่งผมสีดำที่หลับใหลก็ถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปในปราสาทแอตแลนในราชวังแล้ว“หรง” เอเลน่าที่มาต้อนรับด้วยตนเอง เมื่อนางเห็นหรงต้าซือมิ่งที่หลับใหลก็ตื่นเต้นดีใจมาก บาดแผลบนใบหน้าถูกดึงจนเจ็บปวด นางจึงรีบสงบอารมณ์ลง “ท่านแม่ เหตุใดข้ายังปวดแผล พรุ่งนี้จะหายหรือไม่”
“หายแน่” พราชายาลาซิน่าไม่กล้าบอกว่าหายไม่ได้แล้วจึงได้แต่ปลอบโยนบุตรสาวเช่นนี้ ในมือยังบีบยาลับที่ได้มาแล้วไว้เอลันทรานำคำพูดของดยุคแห่งลาซิน่าแจ้งแก่นางแล้ว ทำให้นางรู้ว่าต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นแน่ๆ ดังนั้น…“นี่คือยาที่หมอม่อเพิ่งให้แม่มา ทำให้ใบหน้าเอเลน่ากลับไปเป็นดังเดิมได้ในวันพรุ่งนี้ เจ้ากินลงไปก่อน จากนั้นดูแลหรงอยู่ที่นี่ให้ดีแม่ออกไปทำธุระก่อนแล้ว” พราชายาลาซิน่าพูดเสร็จก็ยื่นยาให้เอเลน่าเอเลน่าไม่เอะใจแม้แต่น้อย นางกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว“เช่นนั้นแม่ไปทำธุระแล้วนะ” พราชายาลาซิน่าลุกขึ้นออกจากห้อง ในขณะเดียวกันก็สั่งให้ลูกน้องภักดีเฝ้าข้างนอก นางรู้ว่าเพียงไม่นานทุกอย่างก็จะสำเร็จแล้ว แต่เอเลน่าของนาง…พราชายาลาซิน่ากำหมัดแน่น พึมพำกับตนเอ
