คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์’ ของรำชส ำนักคือ หูจวิ้น จักรพรรดิแห่งแอตแลนแม้หูเฮ่อจะเป็นทำยำทที่มีฐำนันดรสูงศักดิ์ แต่หำกเขำอยำกจะอ่ำน ‘คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์’ ก็ต้องได้รับอนุญำตจำกจักรพรรดิก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเคธี่ พราชำยำของหูเฮ่อ ดังนั้นส ำหรับเคธี่ ลำซิน่ำ กำรอ่ำน ‘คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์’ ในวังดยุคย่อมสะดวกกว่ำถึงอย่ำงไรพราชำยำลำซิน่ำถือว่ำเป็น ‘บุตรสำวเพียงผู้เดียว’ ของดยุคแห่งลำซิน่ำ เพรำะว่ำพี่ชำยที่โตกว่ำนำงสำมปีท่ำนนั้นล่วงลับไปเมื่อหลำยปีก่อน ดังนั้นตระกูลลำซิน่ำในบัดนี้อันที่จริงไม่ได้รุ่งโรจน์เช่นในอดีตแล้ว พวกเขำท ำได้เพียงพึ่งพำพราชำยำลำซิน่ำทว่ำ…
“ถ้ำข้ำจ ำไม่ผิด บันทึกในคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ อำจจะถึงเวลำแล้วที่ตระกูลลำซิน่ำของเรำจะกลับมำรุ่งโรจน์อีกครำ กระทั่งรุ่งโรจน์ยิ่งกว่ำอดีต” พราชำยำลำซิน่ำกล่ำวด้วยน ้ำเสียงกระตือรือร้นดยุคแห่งลำซิน่ำชะงักเล็กน้อย เปิดประตูในมือไม่ออกในครำเดียวพราชำยำลำซิน่ำรีบเข้ำมำช่วย ประตูปรำสำทเก่ำแก่ถูกเปิดเสียงดัง แอ๊ดเมื่อลำซิน่ำหยิบคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์มำอ่ำนอย่ำงคล่องแคล่ว ดยุคแห่งลำซิน่ำจึงค่อยเดินเข้ำมำ “เกิดอะไรขึ้นหรือ อำกำรบำดเจ็บของเอเลน่ำนั่นเป็นมำอย่ำงไรแน่”ในตอนที่พราชำยำลำซิน่ำก ำลังรักษำตัวนั้น ดยุคแห่งลำซิน่ำก็ถำมไถ่อำกำรของเอเลน่ำแล้ว รู้ว่ำบำดแผลบนใบหน้ำของหลำนสำวเกรงว่ำจะรักษำไม่หำยในฐำนะที่เป็นองค์หญิง เอเลน่ำที่เสียโฉมหมำยถึงกำรสูญเส
