ุตรสำวเพียงคนเดียว ข้ำไม่ต้องกำรให้เจ้ำมีจุดจบที่ล ำบำกและเดียวดำย เจ้ำต้องคิดให้ดี”จุดจบที่ล ำบำกและเดียวดำย…ประโยคนี้ท ำให้ลำซิน่ำกระจ่ำงใช่แล้ว หำกเอเลน่ำหมดสิทธิ์ในกำรสืบทอดรำชบัลลังก์ เช่นนั้นนำงก็ต้องทำนยำลับเพื่อให้ก ำเนิดบุตรแก่หูเฮ่ออีกคนหนึ่ง หรือไม่อีกทำงหนึ่งก็คือ ‘ตำย’ถึงอย่ำงไรหูเฮ่อแห่งแอตแลนก็ต้องมีชำยำคนหนึ่งที่สำมำรถให้ก ำเนิดบุตรได้ หำกนำงคลอดบุตรไม่ได้ ก็มีคนมำกมำยสำมำรถมำแทนที่นำงได้ โดยเฉพำะยำมนี้ที่ตระกูลลำซิน่ำก ำลังตกต ่ำ จุดจบของนำง…“ได้ แต่งงำนพรุ่งนี้ ตั้งครรภ์พรุ่งนี้” พราชำยำลำซิน่ำไม่ลังเลอีกต่อไปหลังจำกดยุคแห่งลำซิน่ำเข้ำไปในปรำสำทแอตแลน ต่อมำ ข่ำวเรื่ององค์หญิงเอเลน่ำและหรง ต้ำซือมิ่งแห่งกรมควำมมืดจะสมรสกันในวันพรุ่งก็แพร่สะพัดไปทั่วแวดวงตระกูลชั้นสูงของแอตแลน…ในขณะเดียวกันเยี่ยนอวี๋และพรรคพวกก็มำถึงพื้นที่ประหลำดแห่งนั้นแล้ว
“คุณหนูใหญ่ นำยน้อย ท่ำนเขย?” เมื่อเม่ยเอ๋อร์ปรำกฎตัวขึ้นก็ตกใจกับ ‘ต้ำซือมิ่ง’ ผมสีทองจนเกือบจะชักดำบออกมำแล้วทว่ำ ‘ต้ำซือมิ่ง’ ผมสีมองกลับจ ำเม่ยเอ๋อร์ไม่ได้ อำจจะเป็นเพรำะตอนนั้นเขำเพิ่งเปิดโลงศพ ยังไม่ตื่นดีเยี่ยนอวี๋ถำมขึ้นว่ำ “ท่ำนเขยผมสีทองที่เจ้ำพูดถึงก่อนหน้ำนี้ เจ้ำพบที่ไหนหรือ”“คุณหนูใหญ่ตำมข้ำมำ” เม่ยเอ๋อร์พูดเสร็จก็เดินน ำทำงอยู่ข้ำงหน้ำเซ่ำเฮ่ำถำมด้วยควำมสงสัย “นำยท่ำน กลิ่นอำยของแม่นำงท่ำนนี้แปลกมำก”“เหมือนกับว่ำ
