จะเหมือนกับข้ำ นำยท่ำน?” ซีหวังหมู่ได้กลิ่นเยี่ยนอวี๋กลับไม่ได้ตอบ เพียงพูดว่ำ “ไม่จ ำเป็นต้องถำม”“เจ้ำค่ะ” ซีหวังหมู่และตัวอื่นๆ จึงไม่ถำมแล้วผ่ำนไปเพียงไม่นำน พวกเขำทั้งขบวนก็มำถึงที่ที่วัดซอมซ่อตั้งอยู่“อยู่แถวนี้เจ้ำค่ะ” เม่ยเอ๋อร์กล่ำวครั้นเยี่ยนอวี๋ก ำลังจะถำม ‘ต้ำซือมิ่ง’ ผมสีทอง นำงก็พบว่ำเขำมองไปยังจุดหนึ่ง นำงมองตำมไป จำกนั้นนำงก็เห็นโลงศพสีด ำสนิท
คุ้นตำโลงหนึ่งตำมคำด เพียงแต่ว่ำเมื่อเยี่ยนอวี๋หำยตัวไปอยู่ข้ำงหน้ำโลงศพ…“ว่ำงเปล่ำ?”เยี่ยนอวี๋มอง ‘ต้ำซือมิ่ง’ ผมสีทองอย่ำงประหลำดใจเม่ยเอ๋อร์ตอบสนองอย่ำงรวดเร็ว “ต้องเป็นแม่ลูกคู่นั้นแน่ๆ ท่ำนเขยอีกคนหนึ่งถูกพวกนำงน ำตัวไปแล้ว”ค ำพูดนี้… ท ำให้ ‘ต้ำซือมิ่ง’ ผมสีทองมองไปยังสถำนที่ที่หนึ่งทันที “แอตแลน”
