ค์เก้าชั้นฟ้าได้แล้ว”“ปลดผนึกแดนมืดวิญญาณอสูร?” ซีหวังหมู่สงสัยทว่าเซ่าเฮ่าไม่ประหลาดใจ “ในเมื่อจวินโฮ่วควบคุมแดนมืดวิญญาณอสูรได้แล้ว แม้จะปลดผนึกก็คงไม่เป็นอะไร”“ใช่แล้ว” ซีหวังหมู่ก็ไม่พูดอะไรต่อแล้วในขณะที่พวกเขาสนทนากัน เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ส่งเสียง ‘อ้ะเนะเนะ’ไม่หยุด เหมือนกับกำลังร้องเพลงอย่างสนุกสนานคนเดียว แต่ก็เหมือนกับเป็นเพียงคำอุทาน ประเดี๋ยวโบกมือและเท้าอย่างตื่นเต้นดีใจ ประเดี๋ยวมองไปรอบๆ เงียบๆ ต้าซือมิ่งมีแรงเหลือเฟือและยังว่องไวมาก มิเช่นนั้นเจ้าตัวน้อยคงจะตกลงไปได้ทุกเมื่อ…
เยี่ยนอวี๋เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเด็กน้อยจึงชอบให้พ่ออุ้ม หากไม่ใช่ท่านพ่อเขา เด็กน้อยของนางคนนี้คงกระโดดโลดเต้นตามใจปรารถนาในที่แบบนี้ไม่ได้แน่แต่เยี่ยนอวี๋ชอบเด็กน้อยที่ร่าเริงเช่นนี้มาก ทำให้นางอดใจจูบเด็กน้อยไม่ได้ เด็กน้อยยิ้มหวานและอ่อนโยน “แม่…”“จ้า” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะของเด็กน้อย ปล่อยให้เขาเล่นต่อไปซีหวังหมู่เห็นดังนั้นก็ตาร้อน มันอยากจะเล่นกับนายน้อยบ้าง แต่ช่วงนี้จวินโฮ่วดูน่ากลัว รอหน่อยแล้วกัน รอให้เขาหายดีก่อนค่อยว่ากัน…ในขณะที่เยี่ยนอวี๋และพรรคพวกเข้าไปในพื้นที่เป้าหมายในรอยแยกอย่างรวดเร็วและราบรื่น เม่ยเอ๋อร์ก็กลับมาอยู่ข้างหน้าอินหลิวเฟิงพวกเขาทั้งสามมือเปล่า ครานี้เอ้อร์เหมาก็มัดเอลล่าไว้เรียบร้อยแล้ว“เม่ยเอ๋อร์ นี่มันเรื่องอะไรกันอีกแล้ว” อินหลิวเฟิงรีบถามเม่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “ท่านเขยเ
