คำเดียว เพราะว่าเอเลน่าบุตรสาวของนางบอกนางเช่นนี้“ใช่ๆ!” อินหลิวเฟิงพูดโดยไม่คิดว่า “เขานั่นแหละ! คุณชายที่ทั้งสง่า เก่งกาจและมีความสามารถเหนือกว่าข้า แต่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับข้า รู้จักใช่หรือไม่”“เจ้าเป็นอะไรกับเขา” พราชายาลาซิน่าถามขึ้น
อินหลิวเฟิงเอ่ยขึ้นทันทีว่า “คนครอบครัวเดียวกัน พูดตามตรงเขาคือลูกพี่ลูกน้องของข้า ข้าออกมาตามหาเขานานแล้ว ช่วงนี้คอยติดตามร่องรอยของเขาจึงมาอยู่ที่นี่ พวกเจ้าเคยเจอลูกพี่ลูกน้องของข้า เขาอยู่ที่ไหนหรือ พาข้าไปหาเขาหน่อย ข้าบอกพวกเจ้านะ เขายังมีมารดาชราคนหนึ่ง คือท่านอาของข้าเอง กำลังรอเขากลับไปจะได้พบหน้ากัน นี่ก็ตั้งตารอมาหลายหมื่นปีแล้ว”เอ้อร์เหมา “…”ก็ได้ สมแล้วที่เป็นนายน้อยบ้านเขา ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อยเล่าเรื่องเป็นตุเป็นตะทีไร ทั้งสมจริงและดูจริงใจเป็นพิเศษ ถึงอย่างไรพราชายาลาซิน่าก็เชื่อสนิทใจไปแล้ว“พราชายา ให้ทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ” เอลล่าก็ถามใหม่อีกครั้งพราชายาลาซิน่าขรึมลง “ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ จับตัวไปก่อน”หากเป็นเรื่องจริง อาจจะใช้ประโยชน์ได้ ฝันของบุตรสาวก็คงเป็นจริงแล้วเห็นได้ว่าเอลล่าก็เข้าใจสิ่งที่พราชายาลาซิน่าคิด เขาจึงพยักหน้าทันที “พราชายาโปรดวางใจ มีพวกเขาอยู่ องค์หญิงเอเลน่าต้องสมปรารถนาแน่นอน”“ข้าคิดว่าอาจจะไม่เสมอไปแล้วล่ะ” จู่ๆ อินหลิวเฟิงก็เอ่ยขึ้น ในขณะเดียวกันก็กอดอกกวาดตามองพราชายาลาซิน่าด้วยท่าทีมั่นใจไม่รู้สึก
