จากนั้น… นางยังดูดคอของเขา ใบหน้าสง่างามของ ‘ต้าซือมิ่ง’ผมสีทองกลายเป็นสีแดง คำว่า ‘ไร้ยางอาย’ ผุดขึ้นในใจอย่างได้ใจและมีความสุข แต่ในขณะเดียวกัน… ปฐมราชินีเยี่ยนก็ป้อนบางอย่างเข้าไปในปากของเขาแล้วอึกต้าซือมิ่งผมสีทองกลืนลงไปด้วยสัญชาติญาณ ครานี้เอง… ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองที่ถูกขโมยจูบจะไม่เข้าใจอะไรได้อีก เขาหลงกลหญิงงามอีกแล้ว ไม่รู้ว่าถูกป้อนอะไรเข้าไป เขาหน้าดำหน้าแดงในทันที“วูฮู้!”ซีหวังหมู่ยังส่งเสียงโหวกเหวก จิ่วอิงและเทพองค์อื่นๆ ก็พากันส่งเสียงร้องแปลกประหลาด มีเพียงเซ่าเฮ่าที่ยังคงความสุขุม “อย่าดูกันเลย”ทว่าเยี่ยนอวี๋ถอนจูบและปล่อยมือแล้ว“เป่าล่ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรน บอกว่าท่านแม่เอาใจพ่อคนเดียว จูบพ่อคนเดียวแล้วของเขาล่ะ?
เยี่ยนอวี๋ยิ้มก่อนจะเอนตัวลงไปจูบศีรษะ คอ และใบหน้าน้อยๆของเขารอบหนึ่ง ยังง้ออย่างอ่อนโยนว่า “เสี่ยวเป่าอย่าโกรธแม่เลย ดีหรือไม่จ๊ะ”“ก็ด้าย!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดท่านแม่ของเขาไว้ เห็นได้ชัดว่าหายงอนแล้วเยี่ยนอวี๋กลับไม่ได้รับเด็กน้อยมา แต่กลับยื่นมือไปจับ ‘ต้าซือมิ่ง’ผมสีทองที่โมโหจนตัวแข็งเกร็ง เอ่ยง้อว่า “ที่ข้าป้อนให้เจ้าก็แค่สิ่งของที่ทำให้ข้าตามหาเจ้าเจอได้น่ะ ข้าจะปลดผนึกให้เจ้าเดี๋ยวนี้”“สตรี เจ้าคิดว่าข้าอายุหนึ่งขวบเหมือนกันหรือ” ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองถามอย่างเย็นชา ในขณะเดียวกันก็ดึงมือเยี่ยนอวี๋ออกและยัดเด็กน้อยในอ้อมอกที่เอาใจง่ายและอายุไม่ถึ
