ี้… ตอนนี้… ความกังวลทั้งหมดกลายเป็นความสบายใจ สิบสองเทพแห่งขุนเขาโบราณที่ถูกบันทึกไว้ในตำราโบราณ แม้คนหนุ่มสาวจะไม่ค่อยอ่านกันแล้ว แต่เทพผู้อาวุโสยังคงจารึกอยู่ในความทรงจำตำนานที่ถูกปิดผนึกด้วยฝุ่นและถูกลบล้างก็ถูกเปิดออกมาอีกครั้งเทพรุ่นเก่าเล่าให้เทพรุ่นใหม่ฟัง“ไหนบอกว่าเหล่าขุนเขาและท้องทะเลดุร้ายมากมิใช่หรือ และยังไม่มีเหตุผล ทำตัวก้าวร้าวในตำหนักสวรรค์และยังกินเทพองค์อื่นด้วย?”“นั่นน่ะสิ! ข้าไปสวรรค์ชั้นเก้าได้ยินพวกเขาพูดเช่นนี้กันหมด”“แล้วพวกเจ้าดูตอนนี้สิ ภูเขายาวต่อเนื่องที่คอยปกป้องอยู่ตรงหน้าพวกเรา พวกมันดุร้ายหรือ”“…”
เทพรุ่นเยาว์มองไปที่เทือกเขาที่อยู่ไกลออกไป ไม่สามารถเชื่อมโยงพวกมันกับคำว่า ‘ดุร้าย’ ได้เลย พวกเขาใกล้เคียงกับคำว่าปกป้องมากกว่า“พวกข้าผิดไปแล้ว”“ไม่โทษพวกเจ้า แต่ก่อนตาแก่เช่นพวกเราก็คิดว่าหากไม่มีปฐมราชินีคอยชี้นำ เหล่าขุนเขาและท้องทะเลจะไม่อยู่ในโอวาท เทพในเหล่าขุนเขาและท้องทะเลจะกลายเป็นมารร้าย ทว่าความจริงคือพวกมันถูกใส่ร้ายมาโดยตลอด ซีเหอหญิงบาปหนา ตระกูลสุริยันจันทราและตำหนักสวรรค์ก่อนหน้านี้บอกพวกเรามาโดยตลอดว่าพวกมันเปลี่ยนไปแล้ว แต่ทั้งที่จริงแล้วพวกมันไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อยสิ่งไปที่เปลี่ยนไปคือหัวใจที่มืดบอดไปด้วยอำนาจและความสุขสบายต่างหาก”…บนสนทนาเช่นนี้แพร่สะพัดไปจากเมืองซูซื่อสู่เมืองไป๋ซื่อไปจนถึงเมืองอื่นๆ และยังไปถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ
