วทองมองไปที่เด็กน้อยด้วยแววตาที่คาดเดาได้ยากเยี่ยนเสี่ยวเป่าเงยหน้ามองท่านพ่อของเขา ไม่เดินเข้าไปใกล้อีกเพียงแค่ถามอย่างจริงใจว่า “พ่อ หาย?”“ยังไม่หาย” เยี่ยนอวี๋ตอบให้แทนทันที “ดังนั้นเสี่ยวเป่าอยู่กับจิ่วอิงก่อนดีหรือไม่”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำท่าจะเข้าใกล้เยี่ยนอวี๋กลัวว่าเด็กน้อยจะถูกรังแกจึงรีบอุ้มเด็กน้อยไว้แน่นหลังจากที่ใส่เสื้อผ้าและผูกเชือกให้อย่างลวกๆ แล้ว จากนั้นก็จูบเด็กน้อยพูดปลอบว่า “ท่านพ่อเจ้ายังอ่อนแออยู่ อุ้มเสี่ยวเป่าไม่ได้นะ”
“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดคอของท่านแม่ไว้ มองท่านพ่อเขาตาปริบ ในที่สุดก็รู้สึกว่าท่านพ่อเขาแปลกไป แต่เขายังเด็ก ไม่อาจรู้ได้ว่าตรงไหนที่แปลกไป‘ต้าซือมิ่ง’ ที่ถูกเด็กน้อยมองกลับกำลังมองเชือกผูกของตนเองขมวดคิ้วแน่น สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง “สตรี ผูกใหม่”เยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อยเพิ่งรู้ว่าชายคนนี้กำลังพูดกับตนเอง นางจึงหันไปมอง เดิมทีไม่อยากสนใจเขา แต่กลับพบว่าเขามีท่าทีสับสนและดูไม่พอใจอย่างมากเยี่ยนอวี๋กลั้นหัวเราะ…ท้ายที่สุดนางก็วางเด็กน้อยลงข้างเท้า แก้มัดและผูกให้ใหม่อีกครั้ง ครานี้นางผูกให้อย่างเรียบร้อยและเท่ากัน‘ต้าซือมิ่ง’ หัวทองจึงพอใจ เขามองไปที่เด็กน้อยที่อยู่ข้างเท้าประสานสายตาเข้ากับดวงตากลมโตสุกใส“พ่อ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหัวเราะเรียกพ่อ ดูน่ารักน่าเอ็นดู‘ต้าซือมิ่ง’ หัวทองชะงักงันอย่างเห็นได้ชัด กลับขานตอบกลับไป“อืม”เยี่ยนอวี๋อุ้ม
