ครานั้นเอง ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันดวงตาของต้าซือมิ่งเยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเยี่ยนอวี๋มืดมนลงเช่นกันเยี่ยนเสี่ยวเป่ามองท่านพ่อสีทองทีหนึ่งจากนั้นก็มองท่านแม่รูปงามตาปริบๆ ก่อนจะปีนไปบนศีรษะของท่านพ่ออย่างมีความสุข และ‘จุ๊บ’ ลงไปทันที‘ต้าซือมิ่ง’ หัวทองนัยน์ตาเคร่งขรึม เยี่ยนอวี๋ช้อนเด็กน้อยไปฝั่งหนึ่ง ขณะเดียวกันก็ใช้พลังจิตทั้งหมดกดทับสามีที่ผิดปกติไปคนนี้“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกช้อนออกไปงงงัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้ตัวว่าพ่อสีทองอร่ามคนนี้มีปัญหา ถึงอย่างไรเพราะกลิ่นอายของท่านพ่อก็ยังเหมือนเดิม อีกทั้งเขาเพิ่งจะตื่น เยี่ยนอวี๋ไม่ได้บอกเด็กน้อยว่าพ่อคนนี้แปลกไป กลัวเด็กน้อยร้องไห้ นางเพียงปลอบเสียงอ่อนโยนว่า “เสี่ยวเป่า เจ้าไปหาท่านปู่จิ่วของเจ้า ขอเชือกเส้นหนึ่งมา แม่ต้องใช้ ได้หรือไม่”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาปริบอย่างงุนงง “ใช้?”เยี่ยนอวี๋รู้ว่าจะหลอกล่อเด็กน้อยง่ายๆ ไม่ได้ จึงพูดว่า “ใช่แล้วพ่อเจ้าไม่เชื่อฟัง ไม่ยอมรักษาตัวดีๆ ต้องมัดไว้”“มัด พ่อ?” เห็นได้ชัดว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกสับสน
ทว่า ‘ต้าซือมิ่ง’ ในครานี้ แสงสีทองหลั่งไหลออกมาจากรอบกายของเขา เห็นได้ชัดว่ากำลังทำลายแรงกดทับศักดิ์สิทธิ์ของเยี่ยนอวี๋แล้วเยี่ยนอวี๋ปล่อยพลังกดทับรุนแรงยิ่งกว่าเดิมออกมา ในขณะเดียวกันก็เร่งเร้า “เสี่ยวเป่าเร็วเข้า แม่จะกดพ่อเจ้าไว้ไม่ไหวแล้วช่วยแม่หน่อย ได้หรือไม่”แม้เยี่
