“รอก่อน!” ซีหวังหมู่ยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ มันจึงทุบศีรษะของจุ่นเอ่อร์เก๋อด้วยกระบองจนบวมแดงอย่างสวยงาม มันถึงจะยอมหยุดจุ่นเอ่อร์เก๋อถูกทุบตีจนสลบ หากไม่ใช่เพราะเอเลน่าเข้ามาประคองไว้ทัน คนผู้นี้คงล้มลงนอนบนพื้นด้วยสภาพน่าอับอาย เอเลน่าโมโหจนจ้องซีหวังหมู่เขม็ง “เจ้า…”เพียะ!ซีหวังหมู่เหวี่ยงกระบองลงมาหมายจะฟาดศีรษะของเอเลน่าให้แตกอย่างดุร้าย“องค์หญิง!”ทูตที่ติดตามมาด้วยท่านหนึ่งรีบใช้ดาบกันกระบองไว้ ดาบเล่มนั้นแตกละเอียดทันที ทว่าเอเลน่าเองก็มีตบะไม่ธรรมดา นางหลบได้ทันท่วงทีซีหวังหมู่ไม่ยอม แต่ก็รู้ว่าต้องควบคุมอารมณ์ไว้จึงทำได้เพียงพ่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ออกมา “ในเมื่อเป็นทูตก็พูดจาให้มันดีๆ! อย่ามาเก่งแต่ปากกับข้าที่นี่ จวินโฮ่วของเราไม่ใช่ผู้ที่เจ้าคิดเพ้อฝันได้”
เอเลน่าโมโหจนหน้าดำหน้าแดง แต่อย่างน้อยนางก็รู้ว่าพูดอีกไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงอดกลั้นไว้ ฝืนยิ้มพูดว่า “เอเลน่าพูดจาไม่ดีเองได้โปรดอภัย”“อภัยไม่ได้!” ซีหวังหมู่ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย แต่มันก็พูดว่า “เจ้ากับไอ้ที่สลบไปน่ะ เข้าไปข้างในพร้อมข้า ส่วนที่เหลือรออยู่ที่นี่”“แต่ว่า…” เอเลน่าอยากจะให้ทุกคนเข้าไปด้วยซีหวังหมู่แยกเขี้ยวใส่ทันที ถามว่า “จะเข้าหรือไม่เข้า”“เข้า” เอเลน่ายอมแพ้ นางประคองจุ่นเอ่อร์เก๋อที่ยังมึนงงด้วยตนเองตามซีหวังหมู่เข้าไปในตำหนักทว่าจุ่นเอ่อร์เก๋อก็ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเดินถึงด้านบนของตำหนัก เขาก็
