เทียนตี้พูดขึ้นว่า “อาจารย์พักในตำหนักสวรรค์ก่อนเถิด ข้าจัดงานเลี้ยงครอบครัวไว้ ท่านไม่ได้ทานอาหารพร้อมข้าและพวกข้านานแล้ว”“ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ต้องไปทานที่จักรวาลดั้งเดิม และต้องเป็นเทพชั้นผู้น้อยเช่นพวกเจ้าทานเป็นเพื่อนอาจารย์ นายท่านของพวกเจ้า”ต้าซือมิ่งเอ่ยขึ้นทันที “ตี้จวิ้นเจ้าก็ไม่ใช่เด็กแล้ว อยู่ต่อหน้าเสี่ยวเป่าต้องเป็นแบบอย่างให้กับน้องชาย ต้องรู้จักเคารพครูบาอาจารย์”เทียนตี้ “…”เจ้าดอกบัวขาวนี่ชักจะวอนซะแล้วทว่าเยี่ยนอวี๋กลับพยักหน้า “เช่นนั้นก็ไปจักรวาลดั้งเดิม”“แต่จักรวาลดั้งเดิมยังไม่ได้รับการฟื้นฟู ตอนนี้รกร้างว่างเปล่าไม่เหมาะสมหรอก” เทียนตี้กล่าวอย่างมีเหตุมีผลแต่แล้วเยี่ยนอวี๋เอ่ยว่า “มิเป็นไร ก่อกองไฟเอาได้”เทียนตี้ “…”เขาที่รู้สึกน้อยใจก็คิดว่า “อาจารย์ ท่านตามใจสามีคนนี้ของท่านเกินไปแล้ว”
“เอาเถิด พวกเราก็อยากกลับไปดูจักรวาลดั้งเดิม” เซ่าเฮ่าช่วยคลายสถานการณ์ทว่าเยี่ยนอวี๋ไม่ยอมตามใจเทียนตี้ “ทำไมหรือ เก้าสิบล้านปีข้าถึงมีสามี ตามใจเล็กน้อยเจ้ายังมีความเห็น แล้วอะไรคือสามีคนนี้ของข้า เรียกอาจารย์พ่อ”เทียนตี้ “…”เขาที่รู้สึกถูกทำร้ายไม่รู้จบอยากจะกระอักเลือดจริงๆ ต้าซือมิ่งกลับยังเลิกคิ้วมองเขาราวกับกำลังรอเขาเรียกอาจารย์พ่อเทียนตี้ “…”หากเขาเรียกเจ้าดอกบัวขาวนี่ว่าอาจารย์พ่อ เขาคือสุนัข“ไม่เชื่อฟังแล้วใช่หรือไม่” เยี่ยนอวี๋กลับถามขึ้น ดวงตางดงามของนางหรี่ลงเล็กน
