พระเนตรของเทียนตี้วูบไหว “เจ้านี่เอง!” ดีล่ะ! จับจุดอ่อนได้แล้ว!ทว่าเยี่ยนอวี๋กลับไม่ประหลาดใจมากนัก “เจ้าหัวฟ้าน่ะหรือ”“อืม” หรงอี้พยักหน้า “ตามความทรงจำของ ‘ข้า’ เมื่อสามหมื่นปีก่อน ‘ข้า’ เป็นผู้ส่งเซ่าเฮ่าเข้าไปในแดนมืดนิรันดร์ ด้วยสาเหตุที่ว่าเห็นหน้าเขาแล้วหงุดหงิด”เซ่าเฮ่า “???”เขาทำไมหรือ ทำไมเห็นหน้าเขาแล้วหงุดหงิดเล่า อีกทั้งเหตุใดเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลยเยี่ยนอวี๋เกิดคำถามเช่นเดียวกับเขา “แล้วเหตุใดเซ่าเฮ่าจึงไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย แล้วทำไมเจ้าจึงไม่ชอบหน้าเขา”“เขาที่เมามายอยู่ในโลกแห่งมายาพลูคาวโบราณไม่ต่างจากสวะไร้ประโยชน์ ส่วนคำถามที่ว่าเหตุใดจึงเกลียดขี้หน้าเขา เพราะครานั้นเขาสวมเสื้อผ้าเหมือนกับข้า” ต้าซือมิ่ง ‘สารภาพ’ อย่างตรงไปตรงมาเยี่ยนอวี๋ “…”เซ่าเฮ่า “…”คนหนึ่งหมดคำพูดกับเหตุผลของสามี
อีกคนหนึ่งทั้งอับอายและพูดไม่ออกซีหวังหมู่อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “จวินโฮ่ว ขนาดลงมือท่านก็เอาแต่ใจเช่นนี้หรือ ท่านทำเช่นนี้เกือบจะทำให้เซ่าเฮ่าต้องจบชีวิตแล้ว! ถือว่าเป็นฆาตกรเชียวนะ”“อย่าเหลวไหล สมัยเป็นเด็กอี้เอ๋อร์เอาแต่ใจยิ่งกว่านี้อีก ได้ยินมาว่าอายุเพิ่งครบเดือนก็สามารถคำรามใส่คนจนตายเพียงเพราะโมโหได้” จิ่วอิงบอกว่าพวกเจ้าไม่เคยเจอต้าซือมิ่งที่ดุร้ายจริงๆ ไม่ไว้หน้าแม้แต่ญาติสนิทมิตรสหายเลย คิดถึงครานั้น มันเกือบจะถูกกัดกินไปแล้วซีหวังหมู่ “…”มันไม่สามารถเชื่อมโยงจวินโฮ่วที่จิ่วอิงพ
