เขาคว้าไข่สีดำฟองหนึ่งได้ ขนาดเท่ากับไข่ไก่ทั่วไปแต่กลับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตนี่มัน…เยี่ยนอวี๋ที่มองมาพูดทันทีว่า “น้องของเจ้าลูกไก่หรือ”ต้าซือมิ่งหมดคำพูดในทันที เพราะทำให้เขานึกถึงพ่อไก่ไปตามสัญชาติญาณอันที่จริงเยี่ยนอวี๋เพียงแค่หยอกต้าซือมิ่งเล่นเท่านั้น แต่ตนเองกลับหัวเราะออกมาเสียก่อนต้าซือมิ่งที่หยิบไข่ฟองนั้นแล้วก็มาปรากฏตัวข้างกายภรรยา เขายังหันไปกัดติ่งหูของภรรยาเบาๆ ทำเอาเยี่ยนอวี๋ที่ไม่ทันตั้งตัวร้อง ซี๊ดหูแดงไปหมดต้าซือมิ่งยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ ในขณะเดียวกันก็มองไปยังหมู่เทพที่ถูกเยี่ยนอวี๋ปกป้องไว้กลุ่มนั้น เห็นได้ว่าสีหน้าดุร้ายและทุกข์ทรมานของพวกเขาเมื่อครู่นี้ค่อยๆ สงบลงแล้ว“เหมือนกับว่าพวกเขาล้วนได้รับประโยชน์จากการฟื้นฟูก่อนหน้านี้ของเจ้า” หรงต้าซือมิ่งที่สัมผัสได้ถึงความศรัทธาของเหล่าเทพกลุ่มนี้ก็คาดเดาได้แล้วเยี่ยนอวี๋เองก็พยักหน้าพูดว่า “ใช่แล้ว เดิมทีพวกเขามาที่นี่เพื่อต้อนรับข้า ทว่าคลาดกันเสียก่อน แต่ที่นี่ไม่ได้ไกลจากเมืองต้าจ้างฟู
นัก ดังนั้นพวกเขาจึงได้โอกาสเลื่อนขั้นขณะที่ข้าฟื้นตัว แต่นี่เกรงว่าจะเป็นเหตุผลที่พวกเขาถูกจู่โจมเช่นกัน”“อืม” หรงต้าซือมิ่งที่เห็นด้วยกับภรรยาเขาก็สรุปได้ว่า “แอนนาตนนี้คงไม่อยากให้เจ้าได้รับอิทธิพลต่อจักรวาลเพิ่ม”นี่คือความจริง เยี่ยนอวี๋รู้แก่ใจดี ถึงอย่างไรมหาเทพยี่สิบกว่าองค์ตรงหน้านี้แทบจะคิดเป็นเจ็ดถึงแปดส่วนของพล
