นทันที เขาจับเด็กน้อยได้กลางอากาศจากความว่างเปล่า ฝ่ายหลังยังน ้าตาเอ่อนล้น เมื่อเห็นเทียนตี้ เขาก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม“แงงงง…”“พ่อ พ่อ แม่…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูก ‘ทิ้ง’ ขณะหลับแหกปากร้องเสียงดังลั่น ทั่วทั้งตำหนักเทียนจุนได้ยินหมดแล้ว ถึงอย่างไรค่ายกลก็ไม่สามารถกั้นเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยไว้ได้…“เสี่ยวเป่า…”
เทียนตี้ปวดศีรษะแทบจะระเบิด“แงงงง…”“ปล่อย เป่า”เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังทุบตีเทียนตี้ “เป่าหาพ่อ แงงง…”เทียนตี้ที่ถูกทุบตีจนมือเจ็บไปหมด ครั้นเขากำลังจะเปลี่ยนจากจับเป็นอุ้ม เพราะกลัวเด็กน้อยดิ้นหลุดมือ สุดท้ายเขาเพิ่งจะอุ้มเด็กน้อยไว้ก็สัมผัสถึงพลังงานอันตรายบางอย่างร่วงหล่นมาจากท้องฟ้าวิ้งเทียนตี้หลบด้วยสัญชาติญาณขณะที่เขาหลบนั่นเองก็เห็นลำแสงสีดำวิ่งผ่านหน้าไปด้วยความรวดเร็ว จากนั้น…ตึงพื้นอันแข็งแรงของตำหนักเทียนจุนถูกทุบจนเกิดเสียงดังสนั่นจากนั้น… ไม่ว่าเทียนตี้หรือหยวนสื่อเทียนจุน หงส์เทพ หรือเซ่าเฮ่าและซีหวังหมู่ พวกเขาล้วนตะลึงงัน เพราะว่าสิ่งของที่ร่วงลงมาจากท้องฟ้าทุบลงบนพื้นของตำหนักเทียนจุนคือค้อนสีดำขนาดจิ๋วอันหนึ่ง
แต่เห็นได้ชัดว่าบนค้อนจิ๋วเล่มนี้แผ่ซ่านรัศมีลึกลับที่มิอาจจับต้องและคาดเดาได้ ค้อนจิ๋วอันนี้และพลังงานเมื่อครู่นี้ล้วนระเบิดมาจาก…นายน้อย“บ้าแล้ว” เทพอัสนีร้องอุทานทันที เซ่าเฮ่าเหินเข้ามาข้างหน้าเทียนตี้ ปลอบเด็กน้อยอย่างอ่อนโยนว่า “นายน้อยใจเย็นก่อนข้าน้อ
