ยพาท่านไปหาท่านพ่อและท่านแม่ ดีหรือไม่”“จริง จริงหรือ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถามสะอึกสะอื้น ดวงตาคู่โตของเขายังเต็มไปด้วยน ้าตา ท่าทางน้อยใจอย่างมาก คิดว่าท่านพ่อและท่านแม่ของเขาแย่เกินไปแล้ว ไม่พาเขาไปด้วย“แงงงง…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่น้อยใจจนร้องไห้ฟูมฟายอีกครั้ง เขาก็ถูกเซ่าเฮ่าอุ้มไป “ข้าน้อยจะโกหกนายน้อยได้อย่างไร ข้าน้อยจะพาท่านไปเดี๋ยวนี้เลย ดีหรือไม่”“ดี แงงงง…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบพลางร้องไห้ ทำเอาทุกคนสงสารจับใจถึงอย่างไรเซ่าเฮ่าก็ลูบหลังของเด็กน้อยอย่างสงสารขณะเดียวกันก็เหลือบมองไปที่พื้น “เช่นนั้นนายน้อยเก็บอาวุธก่อนดีหรือไม่”“…อะไร” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่สะอึกสะอื้นไม่เข้าใจ“ค้อนน่ะ เก็บค้อนหน่อย” จิ่วอิงจึงอธิบาย มันตกใจมากจริงๆ ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นครั้งที่สองที่เด็กน้อยหายตัวไปเช่นนี้ มันจึงยิ่งตกใจ
เข้าไปใหญ่ กลัวว่าเจ้าตัวน้อยจะหนีไปตกอยู่ฝั่งศัตรู อย่างเช่นสถานที่ที่แอนนาอยู่…เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาสองสามที ยิ่งไม่เข้าใจ “เก็บ?”“เดี๋ยวนะ…” จิ่วอิงอยากถามว่า “พ่อเจ้าไม่ได้สอนหรือ”ทว่าเซ่าเฮ่าก็พบว่า “หายไปแล้ว”“อ้อ ก็ได้ เก็บคืนได้เอง” จิ่วอิงสงบสติอารมณ์ลงพูดว่า “เสี่ยวเป่า เจ้าทำปู่จิ่วตกใจแทบแย่ เจ้าจะรีบไปไหนเล่า แม้เจ้าจะไม่อยากรอ ปู่จิ่วเจ้าก็พาเจ้าไปหาท่านพ่อเจ้าอยู่ดี”“แงงงง…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่น้อยอกน้อยใจอยู่แล้วไม่ได้พูดอะไรเขาตอบด้วยการร้องไห้ทันทีจิ่วอิง “…”มันปว
