ยหันหลังเดินไปแล้ว “ได้พวกเจ้าคุยกันดีๆ แล้วกัน เทียนตี้โตแล้ว ปีกแข็งแล้ว ข้าคงเอาไม่อยู่แล้วล่ะ”“เป่าเล็ก! เอาอยู่…” เด็กน้อยจอมฉลาดรีบเอ่ย
เยี่ยนอวี๋ที่จูบเด็กน้อยทีหนึ่งก็เห็นด้วยว่า “เสี่ยวเป่าของท่านแม่น่ารักที่สุดเลย”“ฮี่…” เด็กน้อยที่ก่อนหน้านี้เป็นพี่เป่า ตอนนี้เป็นเสี่ยวเป่าน่าเอ็นดูทำให้จิ่วอิงที่ดูถึงตรงนี้สุดจะเอือม มันรู้สึกอย่างสุดซึ้งว่าเด็กน้อยตระกูลหรงคือบัวลอยสอดไส้งาดำ[1]มาตั้งแต่เล็ก ทว่าแม้จิ่วอิงจะเหน็บแหนมในใจเช่นนี้ ดวงตาทั้งสิบแปดดวงบนศีรษะทั้งเก้าของมันก็มองเจ้าตัวน้อยอย่างกระตือรือร้น ในดวงตาทั้งสิบแปดดวงของมันเขียนไว้ว่า ‘น่ารัก’เพียงแต่ว่า…ไม่ว่าจะเป็นจิ่วอิงที่ปากพูดรังเกียจแต่ร่างกายแสดงอีกอย่าง หรือเยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเด็กน้อย หรือต้าซือมิ่งและเทียนตี้ที่กำลังถกเถียงกัน หรือจะเป็นเซ่าเฮ่า พวกเขาในบัดนี้ก็เคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงกันในขณะเดียวกัน…ปัง!บริเวณตำแหน่งของตำหนักหยวนสื่อเทียนจุน จู่ๆ ก็เกิดเสียงดังโครมครามสนั่น“หยวนสื่อ!”เยี่ยนอวี๋และพรรคพวกที่แทบจะหายตัวไปพร้อมกันก็ปรากฏตัวอยู่ในตำหนักหยวนสื่อแล้ว
และในบัดนี้ ทั่วทั้งตำหนักเทียนจุน…[1] บัวลอยสอดไส้งาดำ เปรียบเปรยถึงคนที่ข้างนอกดูใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ข้างในชั่วร้าย
