าเรียกข้าว่าอาจารย์ก็ไม่เลว อีกอย่าง ตั้งแต่ที่เจ้าขึ้นครองบัลลังก์ ข้าก็ไม่เคยเรียกเจ้าว่าจวิ้นจวิ้นน้อยอีกเลย เรียกเจ้าเทียนตี้ตลอด ไม่ก็เรียกตี้จวิ้น เจ้าจะได้ไม่เสียหน้า”“ชู…” เทียนตี้อยากจะพูดว่า นั่นเพราะความคิดซีเหอสกปรกต่างหากแต่แล้ว…“หุบปาก! เรียกอาจารย์” เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่าพ่อเด็กไม่พอใจกับชื่อเรียก ‘ชูชู’ อย่างเห็นได้ชัด หากไม่ถือโอกาสแก้ไขนิสัยของเทียนตี้กลับมา คงง้อพ่อเด็กไม่ได้
พระเนตรหงส์อันวิจิตรงดงามของเทียนตี้เต็มไปด้วยความน้อยใจต้าซือมิ่งเห็นดังนั้นก็คิดถึงคำว่า ‘ดอกบัวขาว’ ขึ้นมาทว่าต้าซือมิ่งนั้นกลับเป็นดอกบัวขาวยิ่งกว่า “ไม่เป็นไร ตอนนี้จวิ้นจวิ้นน้อยยังไม่ยอมเรียกอาจารย์และอาจารย์พ่อ คงเป็นเพราะกลัวเสียหน้า ถึงอย่างไรโอรสของเขายังอยู่ที่นี่ ไว้ข้าคุยกับเขาตัวต่อตัว เขาน่าจะยอม”เทียนตี้ “…”จักรพรรดิอสูรคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรจริงๆ แม้ว่าจะไม่มีปัญหาเรื่องการเป็นปรปักษ์ต่อจักรวาลและสามโลก แต่ก็มีปัญหาที่ปากไม่ตรงกับใจ และยังพาดพิงถึงบุตรชายของเขาด้วย ก็แค่ต้องการให้เขามีมาดความอาวุโสอย่างที่เทียนตี้และบิดาควรมี อย่าแสร้งมาทำเป็นน้อยใจต่อหน้าชูชูไม่ใช่ ไม่ถูกสิ เขาไม่ได้แสร้งน้อยใจเสียหน่อย เขาน้อยใจจริงๆต่างหาก! ชูชูมีสามีแล้ว อะไรๆ ก็ตามใจจักรพรรดิอสูรดอกบัวขาวคนนี้เทียนตี้เหน็บแนมในใจไม่หยุดมองเมินต้าซือมิ่งไปที่เยี่ยนอวี๋ทำท่าจะพูดอะไร แต่เยี่ยนอวี๋ก็อุ้มเด็กน้อ
