เยี่ยนอวี๋รับรู้ได้ว่าต้าซือมิ่งจะต้องลงมือนางจึงห้ามไว้ นางมิได้ต้องการร้องขอความเมตตาแทนซีเหอ นางต้องการให้ซีเหอทำอะไรบางอย่างให้ แต่ก็ช้าเกินไปแล้ว ต้าซือมิ่งทำให้ซีเหอสลายกลายเป็นความว่างเปล่าเสร็จแล้วก็เลิกคิ้วมองภรรยา “เก็บไว้ฉลองปีใหม่หรือ”“ไม่ๆๆ! อึดอัดใจ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบส่ายศีรษะบอกว่าจะเก็บไว้ฉลองปีใหม่ไม่ได้ อัปมงคลจิ่วอิงดีใจ “เจ้าตัวน้อย ยังรู้จักคำว่าอึดอัดใจด้วยหรือ”“เป่าฉลาดที่สุด!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากล่าว เขายังจับมงกุฎจักรพรรดิน้อยบนศีรษะเขาอย่างดีอกดีใจ ทว่าเขาอยากถอดมันลงมา “พ่อ!ช่วยเป่า เป่ามองไม่เห็น!”ต้าซือมิ่งที่ไม่ค่อยชอบใจเพราะมงกุฎบนศีรษะเด็กน้อยทำให้เขาลูบศีรษะเด็กน้อยได้ยาก เมื่อได้ยินดังนั้นก็ถอดมงกุฎอันน้อยลงมาอย่างรวดเร็ว หากซีเหอยังไม่ตาย นางคงมีความหวังขึ้นอีกครั้ง ทว่าจิ่วอิงก็นึกสงสัยว่าอี้เอ๋อร์คนใจดำคงจงใจให้เด็กน้อยสวมมงกุฎมาจนถึงบัดนี้เพื่อให้ดอกบัวขาวนั่นตายตาไม่หลับ…“ว้าววว” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองมงกุฎสีทองระยิบระยับในอ้อมอกพลางทำท่าจะจูบ แต่กลับถูกท่านพ่อของเขาปิดปากไว้ “สำรวมหน่อย”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงเปลี่ยนเป็นลูบมันแทน
เยี่ยนอวี๋ “…”นางเก็บเหล่าขุนเขาและท้องทะเลกลับไป เหลือไว้เพียงเซ่าเฮ่า ซีหวังหมู่และเทพอัสนีกองทัพเซียนนับแสน กองทัพลัทธิเต๋านับพันและกองทัพพุทธศาสนานับหมื่นจึงรู้สึกหายใจสะดวกขึ้น แต่ยังไม่กล้าขยับ แม้แต่เทพที่อยา
