ยง สีหน้าขุ่นมัว“พวกเขามาทำอะไร” มันรู้สึกไม่ชอบมาพากล เพราะว่ามันไม่พอใจเมืองสุขาวดีนี้มานานแล้วความจริงก็ได้พิสูจน์ทันทีว่าลางสังหรณ์ของมันนั้นแม่นยำมากเพราะหลังจากเจ้าเมืองแห่งเมืองสุขาวดีท่องพุทธคาถาเสร็จแล้ว เขาก็มองเยี่ยนอวี๋อย่างเศร้าเสียใจ “ปฐมราชินี เผ่ามารเข่นฆ่าเผ่าเทพของเรานับพันนับหมื่น ท่านมิสมควรอยู่ร่วมกับเผ่ามาร ปล่อยให้จิตใจตกต ่า”หากจะบอกว่าการวางตัวของบรรพบุรุษหงเหมิงทำให้ซีเหออยากจะหัวเราะแล้ว เช่นนั้นการสนับสนุนของเมืองสุขาวดีก็ยิ่งทำให้ความ
กังวลใจของนางสลายไป ทำให้นางกลับไปเป็นเทียนโฮ่วซีเหอผู้สูงศักดิ์และสง่างาม มิหนำซ ้าหลังจากที่เจ้าเมืองแห่งเมืองสุขาวดีสถิตบนท้องฟ้าของสวรรค์เก้าชั้นฟ้ายังแผ่ซ่านแสงสีม่วงหงเหมิงมากมายออกมา จากนั้น…วิ้ง!วิ้ง!…เหล่าท่านเทพชั้นยอดในชุดเต๋าก็ปรากฏกกายขึ้นพร้อมแสงผู้นำกองทัพเต๋าขบวนนี้มิใช่ผู้ใด หากแต่คือทงเทียนเจี้ยวจู่ ศิษย์อีกคนหนึ่งของบรรพบุรุษหงเหมิงนั่นเองครานี้เอง…“กองทัพเต๋านับพัน! กองทัพพุทธศาสนานับหมื่น!” ซีเหออยากจะหัวเราะให้ตายแล้ว นี่มันน่ายินดีเกินคาด นางคิดไม่ถึงเลยว่าเมืองอาณาจักรที่ไม่ปรากฏตัวต่อโลกเช่นลัทธิเต๋าและพุทธศาสนาจะออกมา ‘ช่วย’ นาง เห็นได้ว่าวันสุดท้ายของหยวนชูมาถึงแล้ว นางไม่ควรกลับมาเลยจริงๆซีเหอที่คิดเช่นนี้ก็หันมองเยี่ยนอวี๋ตามสัญชาติญาณ นางคิดว่าเยี่ยนอวี๋จะหน้าเปลี่ยนสี ทว่าน่าเสียดายที่เยี่ยนอ
