“ว้าววว” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ออกมาจากประตูย้ายมิติพร้อมแสงประกายระยิบระยับมองไปรอบทิศอย่างตื่นตาตื่นใจ แม้แสงจะสลายไปจนหมดแล้วแต่เขาก็ยังตื่นเต้นไม่หยุด “เอาอีก!”ต้าซือมิ่งรวบตัวเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอก ขณะที่เขามองภรรยาที่กำลังหลับตาลงนั้นก็เข้าใจได้ในทันที เขาบอกเด็กน้อยว่า “รอท่านแม่เจ้าก่อน”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้ว่าท่านแม่กำลังทำอะไร แต่เขาก็ไม่ได้รีบ เพียงแค่รู้สึกตื่นเต้นดีใจมาก! ทำท่าจะลงไปเดินเล่น “พ่อ ปล่อยเป่า!”ต้าซือมิ่งสวมรองเท้าให้เด็กน้อย จากนั้นก็ปล่อยเด็กน้อยลงบนพื้น เด็กน้อยเริ่มเดินเตาะแตะอยู่ที่เดิม ประเดี๋ยวเดินเตาะแตะไปข้างหน้าจิ่วอิง ประเดี๋ยวเดินเตาะแตะไปที่ซีหวังหมู่และเทพอัสนีเมื่อเยี่ยนอวี๋เก็บจิตเหนือสำนึกที่แผ่กระจายไปทั่วสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากลับมา นางก็เห็นเด็กน้อยกำลังเดินเตาะแตะไปที่นั่นทีที่นี่ที เมื่อเด็กน้อยรับรู้ถึงสายตาที่มองมาของนาง เขาก็รีบเดินเตาะแตะไปข้างขาของนางและกอดขาของนางไว้ “แม่…”“เสี่ยวเป่ามีความสุขเช่นนี้เลยหรือ” เยี่ยนอวี๋ย่อตัวลงอุ้มเด็กน้อยขึ้นมากำลังจะถอดรองเท้าให้เด็กน้อย ทว่าต้าซือมิ่งยื่นมือเข้ามาห้ามบอกว่า “กินอิ่มจนท้องตึงน่ะ”
“ไม่ใช่เสียหน่อย!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่พอใจที่ถูกว่าหนังท้องตึงเขารู้ว่าเป็นคำบรรยายที่ไม่ค่อยดีนัก “เป่าแค่ ดีใจ! ไม่ใช่ ท้องตึง!เอิ๊กกก”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เรอออกมาหน้าแดง จากนั้นก็พิงอกของท่านแม่นิ่ง
