ียนอ๋องยิ้มเชื่อมั่นว่าเทียนโฮ่วควบคุมตำหนักเทียนตี้และฝ่าบาทไว้แล้ว เพียงพอที่จะทำให้เขารู้สึกวางใจลง และก็เพียงพอที่จะทำให้เขายินดีที่จะใช้ช่วยเทียนโฮ่วซีเหออย่างตั้งใจยิ่งขึ้น ทว่าสิ่งที่ทัวถ่าเทียนอ๋องไม่มีทางคิดถึงคือก่อนที่เขาจะมาหาตอนที่ซีเหอขอร้องวิงวองเทพรับใช้ตำหนัเทียนตี้นั้นน่าเวทนาเพียงใดสุดท้ายแล้วทัวถ่าเทียนอ๋องก็ถูกซีเหอส่งไปยังโลกมนุษย์ อีกทั้งก่อนจะส่งทัวถ่าเทียนอ๋องไป ซีเหอก็กัดฟันหยิบเครื่องหมายราชโองการชิ้นหนึ่งออกมา! “เทียนอ๋องช้าก่อน”“นี่คือ…” ทัวถ่าเทียนอ๋องตากระตุก! เพราะว่าเขาสัมผัสได้ว่าเครื่องหมายที่ซีเหอหยิบออกมามีกลิ่นอายของเทียนตี้ เกรงว่านั่นคือ…“บัญชาเทียนตี้” ซีเหอกล่าวสิ่งที่ทัวถ่าเทียนอ๋องคาดเดาออกมา“หากพบอุปสรรคในโลกมนุษย์ เทียนอ๋องสามารถใช้มันได้ตามความเหมาะสม แต่จำไว้ว่าอย่าสร้างความเคลื่อนไหวใหญ่โตรบกวนฝ่าบาท”ทัวถ่าเทียนอ๋องรับบัญชาเทียนตี้มาอย่างเคร่งขรึม “เหนียงเหนียงโปรดวางใจ” ครานี้เขาเชื่อแล้วจริงๆ ว่าเทียนโฮ่วควบคุมทั้ง
สวรรค์ไว้หมดแล้ว มิเช่นนั้นบัญชาเทียนตี้จะอยู่ในมือของนางได้อย่างไร!“ไปเถิด” ซีเหออำลาเมื่อทัวถ่าเทียนอ๋องหายเข้าไปในประตูหยวนกวังแล้ว นางก็พึมพำว่า “หยวนชู ทางที่ดีเจ้าอย่าให้ข้าจับจุดอ่อนของเจ้าได้ มิเช่นนั้น…”ซีเหอที่แสยะยิ้มมั่นใจมากว่าปฐมราชินีที่มาจากโลกมนุษย์ต้องมีจุดอ่อนอยู่ในโลกมนุษย์แน่นอน บัดนี้นางเพียงแค่ต้อง
