“ผานกู่?” ซีหวังหมู่มองสหายผู้บุกเบิกฟ้าดิน สร้างดวงดาว ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ รวมไปถึงแม่น ้าและภูเขาด้วยความคนึงหา“สหายเก่า เจ้าร่วงหล่นไปเจ็ดสิบล้านปีแล้ว”เทพอัสนีก็รู้สึกปลงเช่นเดียวกัน จากนั้นพวกมันยังเห็นสหายเก่าอีกมากมาย มีทั้งที่ร่วงหล่นไปแล้วและยังไม่ร่วงหล่น รวมถึงพวกเขาเองด้วย ต่างปรากฏรอบกายเยี่ยนอวี๋อย่างต่อเนื่อง กลายเป็นภูเขาและท้องทะเลและกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลในกระบวนการนี้ ไม่ว่าจะเป็นซีหวังหมู่หรือเทพอัสนี พวกเขารับรู้ได้อย่างแจ่มชัดว่า “นายท่านฟื้นฟูพลังกลับมาได้อีกเล็กน้อยแล้ว! ดีจริงๆ เลย”“สวย สวยจังเลย!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดูอย่างตื่นตาตื่นใจ “ว้าว พ่อ!พ่อดูสิ! สวย แม่สวยเป็นบ้าเลย! แม่… แม่…” เด็กน้อยที่ตื่นเต้นดีใจมากอยากจะปีนเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่แล้ว แต่กลับถูกท่านพ่อของเขา ‘ผลักไส’ อย่างไร้ความปรานีเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตะลึงงันก็มองท่านพ่อของเขาอย่างงุนงง ยังไม่ทันตั้งสติได้ ท่านพ่อแท้ๆ ที่อุ้มภรรยาไว้คนนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “อย่ารบกวนท่านแม่เจ้า ไปเล่นกับอิงอิงไป”“ไม่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่านั่งลงอย่างขุ่นเคือง ถลึงตามองท่านพ่อของเขาอย่างโมโห “พ่ออุ้ม!”
ต้าซือมิ่งที่อุ้มภรรยาและมีภรรยาแอบอิงในอ้อมแขนก็หรี่ตามองเด็กน้อยทีหนึ่ง แสดงออกด้วยสีหน้าปฏิเสธชัดเจน แต่เจ้าตัวดื้อทำหน้าบูดบึ้งสู้กับท่านพ่อของเขา “อุ้ม!”“ปีนขึ้นมาบนหลังเอง” ท้ายที่สุดต้าซือมิ่งก็ยอมประนีปร
