ะนอมแอบบ่นว่า ‘ลูกแท้ๆ จริงๆ’เด็กน้อยเดินเตาะแตะไปด้านหลังของท่านพ่ออย่างมีความสุขก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งลงบนบ่าของท่านพ่ออย่างมั่นคงและมองท่านแม่ของเขาจากข้างบน “ว้าววว”“ชู่” ต้าซือมิ่งที่ส่งสัญญาณให้เด็กน้อยเบาเสียงลง สายตาของเขาก็มองคนงามที่อยู่ในอ้อมอกของตน แน่นอนว่าเขาเองก็รู้สึกทึ่งกับความงามที่ไม่ธรรมดาของภรรยาที่กำลังหลับใหลเช่นกันเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ปิดปากตนเองไว้ก็กะพริบดวงตาโตเป็นประกายของตนมองดูท่านแม่รูปงามของเขาพร้อมท่านพ่อ กลายเป็นภาพครอบครัวสามคนที่งดงามและอบอุ่นซีหวังหมู่และเทพอัสนีเห็นดังนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาที่มีใจอำมหิตและดุร้ายใจอ่อนยวบลง สายตาอ่อนโยนและอบอุ่น…ในเหตุการณ์มีเพียงเสียงทำอาหารของจิ่วอิงเท่านั้นที่ฟังดูยุ่งวุ่นวาย ช่วยไม่ได้! ต้าซือมิ่งต้องอุ้มภรรยา เจ้าตัวน้อยก็จะกินข้าว ซีหวังหมู่และเทพอัสนีก็ทำอาหารไม่เป็น มีเพียงจิ่วอิงต้องลงมือทำเอง…
ทำเอาจิ่วอิงที่ไม่คุ้นเคยกับงานประเภทนี้วุ่นจนหัวหมุน มันไม่มีกะจิตกะใจจะมาชื่นชมภาพครอบครัวทั้งสามคนว่าอบอุ่นอย่างไรหรอก ศีรษะทั้งเก้าของมันไม่พอใช้แล้ว!“ลำบากจริงๆ…” ศีรษะหนึ่งกำลังสับเนื้อ ศีรษะหนึ่งกำลังล้างผักศีรษะหนึ่งกำลังซาวข้าว ศีรษะหนึ่งกำลังก่อไฟ ศีรษะหนึ่งกำลังหั่นนั่นหั่นนี่ ศีรษะหนึ่งกำลัง… เอาเป็นว่าจิ่วอิงและศีรษะทั้งเก้าของมันที่กำลังวุ่นวายอยู่นั้นสาบานว่าต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว! เดิมทีมันคิดว่าทำ
