อะไรง่ายๆ ให้ทานก็พอ ทว่าต้าซือมิ่งกลับยื่น ‘ตำรา’ ให้ บอกมันว่าต้องทำตามนี้เท่านั้น น่ารำคาญจริงๆ!ทว่าถึงจะน่ารำคาญเช่นไรมันก็ไม่ได้ทิ้งงาน ทำให้ตี้เซินที่ ‘คอยชม’ ถึงตรงนี้รู้สึกอัศจรรย์ใจนัก ทว่าจิตใจของเขาอยู่ที่ตัวของเยี่ยนอวี๋มากกว่า รู้แก่ใจดีว่าเมื่อนางตื่นขึ้นมาก็จะถึงเวลาตายของเสด็จแม่ของเขาแล้วการตระหนักรู้เช่นนี้ทำให้ตี้เซินรู้สึกซับซ้อนในใจ ‘หวังว่าเสด็จแม่จะไม่เสแสร้งเกินไป บางทีอาจจะมีชีวิตรอดได้ แม้จะต้องดิ้นรนทุรนทุราย เสด็จแม่ก็น่าจะยอม…’ตี้เซินที่คิดเช่นนี้อีกใจหนึ่งก็รู้ดีว่าเสด็จแม่ท่านนั้นของเขาเป็นแบบอย่างของสำนวนไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน ้าตา ไม่มีวันยอมแพ้จนวันตายเขาเองก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ เพียงแต่เขายังมีเสด็จพ่อคอยคุ้มกันหัว แต่เสด็จแม่…คงจะยาก
ตี้เซินรู้ดีว่าที่เขามีชีวิตอยู่ได้ในยามนี้ล้วนเป็นเพราะเขาไม่ได้มีส่วนร่วมในการหลอกล่อและทำร้ายเหล่าขุนเขาและท้องทะเล มิเช่นนี้แม้แต่เสด็จพ่อของเขาก็คงคุ้มกันเขาไว้ไม่ได้“เสด็จแม่…” แววตาตี้เซินฉายแววซับซ้อนพลางก้มศีรษะลง ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรจึงจะรักษาชีวิตของเสด็จแม่ไว้ได้ เพราะเขาไตร่ตรองไปมา คิดแล้วคิดอีกก็รู้สึกว่าไม่มีทางรักษาไว้ได้ พูดได้ว่าบุตรชายรู้จักมารดาดีกว่าผู้ใดหลังจากที่ตี้เซินครุ่นคิดอยู่นาน…“แม่!”เสียงเรียกอ่อนเยาว์และดีใจของเด็กน้อยเรียกสติของตี้เซินกลับมา ทำให้เขาเห็นว่าเยี่ยนอวี๋ตื่นแล้ว เด็กน
