้อยสวมกอดท่านแม่ของเขาอย่างดีอกดีใจ“แม่!”“จ้า”เยี่ยนอวี๋ที่กอดเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่มไว้ก็รู้สึกมีความสุขเพราะความร่าเริงของเด็กน้อย นางจูบขนอ่อนบนศีรษะของเด็กน้อย “เสี่ยวเป่ากินอิ่มหรือยัง”
“เสร็จแล้ว! ข้าวเสร็จแล้ว! เสี่ยวเป่ามานี่สิ! เสี่ยวเป่าล่ะ” จิ่วอิงที่เพิ่งทำอาหารเสร็จหันมามองเด็กน้อยที่แต่เดิมนั่งมองมันตาปริบอยู่ข้างๆ แต่บัดนี้กลับหายไปแล้ว“อิงอิง! ทางนี้” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบ แต่เขาไม่อยากออกจากอ้อมกอดของท่านแม่จึงพูดว่า “อิงอิง! มาป้อนเป่า ดีหรือไม่”“ไม่ดี!” จิ่วอิงรำคาญจะตายอยู่แล้ว “มากินเอง!”“อิงอิง!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังคงเรียกจิ่วอิง “…” ไม่ได้ยิน!“อิงอิง” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังคงเรียก“มาแล้วจ้า!” สุดท้ายจิ่วอิงยังคงมาอยู่ดีเยี่ยนอวี๋หัวเราะ แต่นางก็ยังไม่อยากลุก ยังคงอิงแอบอ้อมอกของต้าซือมิ่ง “เสี่ยวเป่าลุกขึ้นมากินข้าวเองสิ”ต้าซือมิ่งที่กอดภรรยาและเด็กน้อยไว้ เขาก็ยกเสี่ยวเป่าออกไป“กินอิ่มแล้วค่อยกลับมา”“ขอรับ” ถึงอย่างไรเด็กน้อยก็หิวแล้ว เขานั่งทานข้าวอยู่ข้างหน้าจิ่วอิงอย่างเชื่อฟังเยี่ยนอวี๋ยื่นมือออกไปกอดเอวบางของต้าซือมิ่ง ถามเสียงเบาว่า“จะกลับตำหนักสวรรค์กับข้าแล้ว ตื่นเต้นหรือไม่”
หรงอี้เลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าภรรยาจะถามคำถามนี้ แต่เขาก็ทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ตื่นเต้นสิ กลัวว่าภรรยากลับไปเป็นปฐมราชินีแล้วจะมีสวามีเต็มเรือน”เยี่ยนอวี๋หัวเราะขึ้นเบาๆ
