องท่านแม่ “พัก ผ่อน เป่าก็หิวแล้ว”เมื่อพูดจบ ท้องของเจ้าตัวน้อยก็ร้อง จ๊อกๆ อย่างให้ความร่วมมือเยี่ยนอวี๋ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มให้ “จ๊ะ พวกเราพักผ่อน ให้เสี่ยวเป่ากินข้าว”“รักแม่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มตาหยี“นายน้อยน่ารักจริงๆ เลย” ซีหวังหมู่พูดจากใจ บนโลกใบนี้ไม่มีเด็กน้อยคนไหนน่ารักกว่านายน้อยแล้ว หากจะมีก็ต้องเป็นน้องสาวของนายน้อย“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังชมซีหวังหมู่กลับว่า “ซีซี สวย! สวยเหมือน อิงอิง!”
เทพอัสนีที่ถูก ‘ลืม’ รู้สึกน้อยใจ “นายน้อย แล้วข้าน้อยหน้าตาไม่ดีหรือ” เทพอัสนีที่คิดว่าตนเองมีหน้าตางามสง่าและสดใสนานๆ ทีจะสนใจในรูปลักษณ์ของตนเอง“หล่อ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าไม่เหมือนกัน!จิ่วอิงรู้สึกตงิดใจ “แล้วทำไมอิงอิงถึงไม่หล่อ แต่สวยเล่า”“สวย! อิงอิง สวย!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดพลางบินไปอยู่เหนือศีรษะของจิ่วอิง สัมผัสหนามที่ดุร้ายของมันพลางชมว่า “สวย!”จิ่วอิง “…”มันเองก็ไม่รู้ว่าคำว่าสวยและหล่อของเจ้าเด็กน้อยคนนี้แตกต่างกันอย่างไรเยี่ยนอวี๋มองเด็กน้อยที่ร่าเริงพลางพิงแผ่นอกของสามี จู่ๆ ก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน นางจึงผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว“จุ๊ๆ” ซีหวังหมู่ที่เห็นนายท่านหลับเป็นคนแรกก็บอกให้ทุกคนเบาเสียงลง นางยังถอนหายใจอาลัยอาวรณ์ว่า “ครั้งล่าสุดที่เห็นนายท่านนอนหลับสนิทเช่นนี้ก็เมื่อหลายหมื่นปีที่แล้ว ข้าเองก็จำไม่ได้แล้ว”“นายท่านเหนื่อยแล้ว” เทพอัสนีรู้ว่าเป็น
