ีซี กินอำณำจักรสุริยันจันทรำเสีย”ซีหวังหมู่ดีใจ ขำนตอบทันที “ได้เลย!”จำกนั้น…ก็ไม่มีจำกนั้นอีก ซีหวังหมู่สะบัดหำงที่เต็มไปด้วยกองทัพสุริยันจันทรำเป็นพวงทีหนึ่งก่อนจะขยำยตัวในทันที จำกนั้นก็กัดกินอำณำจักรสุริยันจันทรำ“โอ๊ย!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำรีบกุมศีรษะไว้ “เจ็บ!”เด็กน้อยที่ฝังใจกับ ‘อำหำร’ สีแดงแสบร้อน เมื่อเห็นซีหวังหมู่กัดลงไปก็รู้สึกเผ็ดร้อนในปำกขึ้นทันทีจนต้องกอดท่ำนพ่อเอำไว้แน่นต้ำซือมิ่ง “…” เจ้ำเด็กซื่อบื้อคนนี้ แต่ก็ท ำได้เพียงอุ้มเขำไว้…ถึงอย่ำงไรก็เป็นบุตรโดยแท้แคร่ก!
ในขณะที่ต้ำซือมิ่งบ่นอุบกับเด็กน้อยซื่อบื้อ ฟันอันแหลมคมแลดูโหดเหี้ยมของซีหวังหมู่ก็ไม่ใช่เพียงเครื่องประดับเท่ำนั้น มันกัดค่ำยป้องกันของอำณำจักรสุริยันจันทรำจนแตกออกแล้ว!เพียงค ำเดียวก็แตกแล้ว จิ่วอิงจุ๊ปำกท ำท่ำปวดหัวแทนอำณำจักรสุริยันจันทรำเสียงแตกตื่นเซ็งแซ่ออกมำจำกด้ำนในอำณำจักรสุริยันจันทรำเหล่ำเทพสุริยันจันทรำล้วนตกตะลึง! ถึงอย่ำงไรซีหวังหมู่ที่ขยำยร่ำงใหญ่ขึ้นจนสำมำรถกัดอำณำจักรสุริยันจันทรำได้ในค ำเดียวนั้นก็น่ำสะพรึงกลัวยิ่งนัก!มิหน ำซ ้ำซีหวังหมู่ยังพิสูจน์ด้วยตนเองอีกว่ำตัวมันนั้นน่ำกลัวมำกจริงๆ จึงสำมำรถกัดกินค่ำยกลป้องกันระดับสูงสุดของอำณำจักรสุริยันจันทรำได้ในค ำเดียว!“หัวหน้ำเผ่ำ ท ำอย่ำงไรดีขอรับ!”“อสูรร้ำยนี้คงขวำงไว้ไม่ได้!”“…”ผู้อำวุโสและผู้ดูแลเผ่ำสุริยันจันทรำตระหนก เทพบำงองค์คุกเข่ำขอร้
